Tuwing Bina-block Ko ang Online Boyfriend Ko, May Masamang Nangyayari sa Kumpanya — Ngunit Nang Makita ng Malaking Boss ang Pulseras na Regalo Niya sa Akin, Bigla Siyang Namutla
May natuklasan akong isang napakakakaibang bagay.
Sa tuwing nag-aaway kami ng online boyfriend ko, may siguradong nangyayaring problema sa kumpanya kinabukasan.
Minsan ay overtime hanggang hatinggabi.
Minsan naman ay kanselado ang lahat ng leave.
May pagkakataon ding bigla kaming iniinspeksyon.
Noong una, inakala kong nagkataon lamang.
Pero matapos ang mahigit isang taong relasyon namin, halos isang daang porsiyento na ang posibilidad.
Nang gabing iyon, matapos ang isang matinding pagtatalo dahil anim na oras siyang hindi nag-reply sa mga mensahe ko, galit na galit akong nagpadala ng isang mensahe.
【Siguro tama nang tapusin natin ito.】
Pagkatapos noon, agad ko siyang bina-block.
Wala pang sampung minuto matapos iyon
Sunod-sunod na tumunog ang cellphone ko para sa trabaho.
May bagong mensahe sa group chat ng kumpanya.
【Emergency meeting bukas ng alas-siyete ng umaga para sa lahat ng empleyado.】
Napatingin ako sa screen.
Napangiwi ako.
Muli na naman.
Mukhang malas talaga sa buhay ko ang lalaking iyon.
Kinabukasan.
Napakabigat ng atmospera sa opisina.
Sunod-sunod na huminto ang mga mamahaling sasakyan sa harap ng gusali.
Mabilis na kumalat ang balita.
May ipinadalang mataas na opisyal ang mother company upang personal na pamahalaan ang aming branch.
Ayon sa usap-usapan, sobrang istrikto at malamig daw ang taong iyon
Sa loob lamang ng tatlong taon.
Mahigit dalawang daang manager na ang kanyang natanggal sa trabaho.
Maraming subsidiary company rin ang tuluyang nabago dahil sa kanyang pamamalakad.
May palayaw pa nga siya.
“Bagyo.”
Dahil saanman siya mapunta.
May mga taong nawawalan ng trabaho.
Nang bumukas ang pintuan ng conference room.
Pumasok siya.
Agad na natahimik ang buong silid.
Naka-itim siyang suit.
Matangkad.
At may mga matang kayang magpatigil ng kahit sinong tumingin.
Sa buong meeting.
Hindi man lang siya ngumiti.
Ang maling numero sa report?
Pinagalitan.
Mahabang presentasyon?
Pinagalitan.
Nauutal magsalita?
Pinagalitan din.
Ako naman ay tahimik lamang sa pinakadulo ng silid.
Nagpapasalamat na hindi ako kailangang magsalita.
Mahigit tatlong oras tumagal ang pulong.
Pagkatapos noon.
Para kaming nakaligtas sa isang malakas na bagyo.
Nang hapon ding iyon.
Habang nagtatrabaho ako, lumapit ang matalik kong kaibigan sa opisina.
“Nasaan na iyong silver bracelet mo?”
Napatingin ako sa aking pulso.
Isang simpleng pilak na pulseras.
Ito lamang ang tanging regalo na ipinadala ng online boyfriend ko.
Hindi pa kami nagkikita.
Hindi ko alam ang tunay niyang pangalan.
Hindi ko alam ang trabaho niya.
Hindi pa kami kailanman nag-video call.
Pero sa kung anong dahilan.
Mahigit isang taon na kaming magkasama.
Kapag pagod ako.
Palagi siyang nandiyan.
Kapag gusto ko nang sumuko.
Palagi niya akong pinapalakas.
Kung hindi lang siya sobrang childish at mahilig mawala nang walang paliwanag.
Hindi sana ako humingi ng hiwalayan.
“Nasa akin pa.”
Sagot ko.
Ngumiti siya.
“Pwede bang hiramin ko muna?”
Hindi na ako nag-isip pa.
Agad ko itong hinubad at ibinigay sa kanya.
Hindi ko alam.
Na ang simpleng desisyong iyon ang babago sa lahat.
Makalipas ang dalawang oras.
Biglang nagkagulo ang buong opisina.
Dumating ang personal assistant ng bagong boss.
Maputlang-maputla ang mukha nito.
At halatang nagmamadali.
“Sino ang may hawak ng silver bracelet na ito?”
Nagkatinginan ang lahat.
Walang nakakaintindi.
Nagtaas ng kamay ang kaibigan ko.
“Ako po.”
Agad siyang nilapitan ng assistant.
Tiningnan nang mabuti ang pulseras.
Pagkatapos ay huminga nang malalim.
“Pakiusap, sumama po kayo sa akin.”
Nanlaki ang mga mata ng lahat.
Walang may alam kung ano ang nangyayari.
Pati ang kaibigan ko ay nalito.
“May nagawa ba akong mali?”
Hindi sumagot ang assistant.
Magalang lamang nitong binuksan ang elevator.
At inanyayahan siyang sumakay.
Nang magsara ang pinto.
Mas lalo pang naging tensiyonado ang opisina.
Nagsimula agad ang mga bulungan.
“Pag-aari ba iyon ng boss?”
“Napakamahal ba niyan?”
“May problema ba siya?”
Ako lamang ang tahimik.
Pero may kakaibang kutob na unti-unting sumisikip sa dibdib ko.
Tatlongpung minuto ang lumipas.
Bumalik ang kaibigan ko.
Ngunit kakaiba ang ekspresyon niya.
Agad siyang pinalibutan ng lahat.
“Ano’ng nangyari?”
“Anong sinabi ng boss?”
“Okay ka lang ba?”
Napatingin siya sa akin.
“Atin-atin lang…”
Lalong lumakas ang kaba ko.
“Bakit?”
“Tinanong niya kung saan galing ang bracelet.”
Natigilan ako.
“Ano?”
“Sinabi kong sa iyo iyon.”
Agad akong namutla.
“Sinabi mo talaga?”
Tumango siya.
“At sinabi ko rin na regalo iyon ng boyfriend mo.”
Parang nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi ko alam kung bakit.
Pero pakiramdam ko ay may malaking bagay na mangyayari.
Eksaktong sandaling iyon.
Nag-vibrate ang cellphone ko.
May mensahe mula sa isang hindi kilalang numero.
【Talaga bang gusto mo nang makipaghiwalay?】
Natigilan ako.
Dahil pamilyar na pamilyar ang paraan ng pagsasalita.
Parang siya.
Parang ang online boyfriend ko.
Hindi pa ako nakakasagot.
Nakatanggap agad ako ng isa pang mensahe.
【Kung haharap ako sa iyo ngayon…】
【Magbabago ba ang isip mo?】
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Nanginig ang mga daliri ko.
At sa mismong sandaling iyon.
Muling bumukas ang pintuan ng opisina.
Pumasok ang assistant.
Diretso siyang lumapit sa mesa ko.
Lahat ng mata sa silid ay nakatingin sa amin.
Bahagya siyang yumuko.
Isang paggalang na hindi ko pa kailanman nakita mula sa kanya.
“Miss…”
Huminto siya sandali.
Pagkatapos ay marahang nagsalita.
“Gusto po kayong makita ng Presidente ng Kumpanya. Ngayon din.”
Hindi pa ako nakakareaksyon.
Muling nag-vibrate ang cellphone ko.
Lumabas ang huling mensahe.
【Buksan mo ang pinto ng opisina.】
【Naghihintay ako sa loob.】
Dahan-dahan akong napatingin sa nakasarang pintuan ng opisina ng pinakamakapangyarihang tao sa gusali.
Nanigas ang kamay kong may hawak ng cellphone.
Dahil sa mismong sandaling iyon…
Unti-unting bumukas ang pinto.
At nakatayo roon ang lalaking kinatatakutan ng buong kumpanya.
Diretsong nakatingin sa akin.
At sa unang pagkakataon…
May kakaibang lambot sa kanyang mga mata.
Nanginginig ang kamay kong may hawak sa telepono.
Hindi ako makagalaw.
Hindi ako makahinga.
Ang lalaking kinatatakutan ng buong kumpanya ay nakatayo sa loob ng opisina at tahimik na nakatingin sa akin.
Sa loob ng ilang segundo, parang huminto ang oras.
Pagkatapos ay muli kong tiningnan ang mensahe sa screen.
【Naghihintay ako sa loob.】
Unti-unti kong itinaas ang ulo ko.
Nagtagpo ang aming mga mata.
At sa unang pagkakataon mula nang dumating siya sa kumpanya, nakita kong ngumiti siya.
Isang napakaliit na ngiti.
Ngunit sapat na iyon upang magulo ang isip ko.
“Pumasok ka.”
Mababa ang boses niya.
Hindi malamig.
Hindi rin mabagsik.
Para bang ibang tao ang nasa harapan ko.
Sa likuran ko, narinig ko ang sabay-sabay na pagsinghap ng mga kasamahan ko.
Halos mabutas na yata ang likod ko sa dami ng tingin nila.
Mabagal akong naglakad papunta sa opisina.
Pagkapasok ko.
Tahimik na nagsara ang pinto.
At kaming dalawa na lamang ang naiwan.
“Umupo ka.”
Tumango ako.
Ngunit hindi pa rin nawawala ang kaba ko.
Ilang segundo siyang nanahimik.
Pagkatapos ay inilabas niya mula sa drawer ang isang kahon.
Kilalang-kilala ko iyon.
Dahil ako mismo ang tumanggap noon sa courier.
Parehong-pareho ng kahon ng pulseras na suot ko dati.
“Tandaan mo ito?”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Bakit nasa inyo ito?”
Bahagya siyang natawa.
“Dahil ako ang bumili nito.”
Parang may sumabog sa isip ko.
Hindi.
Imposible.
Hindi maaaring…
Hindi…
Hindi maaari…
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Dahan-dahan siyang tumayo.
Pagkatapos ay lumapit sa akin.
“Ngayon alam mo na ba kung sino ako?”
Napatayo ako.
Hindi makapaniwala.
“Hindi…”
“Hindi maaari…”
Tumango siya.
At saka inilabas ang kanyang cellphone.
Binuksan niya ang isang chat window.
Isang chat window na kabisadong-kabisado ko.
Dahil iyon ang chat room naming dalawa ng online boyfriend ko.
Isa-isang bumalik sa isip ko ang lahat.
Ang paraan ng pagsasalita niya.
Ang mga mensahe niya.
Ang mga biro niya.
Ang mga tampo niya.
Ang lahat.
At ngayon…
Lahat ng iyon ay tumutugma sa taong nasa harapan ko.
“Ako iyon.”
Pakiramdam ko ay mawawalan ako ng ulirat.
“Ako ang boyfriend mo.”
Halos hindi ako makahinga.
“Pero bakit…”
“Bakit hindi mo sinabi?”
Napabuntong-hininga siya.
“Dahil natakot ako.”
Napatigil ako.
Ang isang lalaking tulad niya.
Isang matagumpay.
Makapangyarihan.
Hinahangaan ng lahat.
Natakot?
“Natakot akong kapag nalaman mo kung sino ako, hindi mo na ako kakausapin bilang sarili kong pagkatao.”
“Titingnan mo na lang ako bilang boss.”
“Bilang mayaman.”
“Bilang makapangyarihan.”
“Hindi bilang ako.”
Natahimik ako.
Dahil alam kong may katotohanan ang sinabi niya.
Sa loob ng mahigit isang taon.
Hindi ko siya minahal dahil sa estado niya sa buhay.
Hindi ko alam ang hitsura niya.
Hindi ko alam ang trabaho niya.
Minahal ko siya dahil sa kung sino siya.
At marahil iyon din ang dahilan kung bakit ayaw niyang sirain ang simpleng relasyong iyon.
“Pero bakit tuwing nag-aaway tayo, may nangyayaring masama sa kumpanya?”
Hindi ko mapigilang itanong.
Bigla siyang napailing.
Pagkatapos ay napatawa.
Unang beses ko siyang nakitang tumawa nang ganoon.
At aminin ko man o hindi.
Napakagwapo niya.
“Dahil sa tuwing nagagalit ka sa akin, nawawala rin ang konsentrasyon ko.”
“Kapag hindi ka nagre-reply, hindi ako makatulog.”
“Kapag bina-block mo ako, nagiging masama ang timpla ko.”
“Kapag masama ang timpla ko, lahat ng tao sa opisina nadadamay.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Iyon lang pala?
Iyon ang dahilan?
Napahawak ako sa noo ko.
Buong taon akong naniwalang malas siya.
Samantalang ang totoo…
Mahal na mahal lang pala niya ako.
“Isa pa.”
Bigla siyang naging seryoso.
“May kailangan akong sabihin.”
“Kahit hindi mo ako patawarin.”
“Karapatan mong malaman.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano iyon?”
“Hindi si Hannah ang girlfriend ko.”
Natigilan ako.
“Ano?”
“Hindi ko siya girlfriend.”
“Hindi kailanman.”
Bigla kong naalala ang lahat ng nangyari.
Ang promosyon.
Ang espesyal na pagtrato.
Ang mga tsismis.
“Pero sinabi nilang—”
“Hinayaan kong isipin ng lahat.”
“Mali iyon.”
“Pero may dahilan.”
Napailing siya.
“Anak siya ng isang taong malapit sa pamilya namin.”
“May problema siya sa dating trabaho.”
“Humingi siya ng tulong.”
“Kaya pinapasok ko siya rito.”
“Pero hanggang doon lang.”
Pakiramdam ko ay may malaking batong nawala sa dibdib ko.
Hindi ko man gustong aminin.
Nasaktan ako noong makita ko silang magkasama.
At ngayon.
Bigla kong napagtanto na lahat pala ng iyon ay isang malaking hindi pagkakaunawaan.
“Mahal pa rin kita.”
Mahina niyang sinabi.
Biglang tumahimik ang buong silid.
“Mula noong araw na mali ang na-add mong account.”
“Mula noong una mo akong pinadalhan ng milk tea coupon.”
“Mula noong una mo akong pinagbantaan ng suntok.”
Napatawa ako sa kabila ng pagluha.
Naalala ko iyon.
At mukhang hindi niya rin nakalimutan.
“Pero kung ayaw mo na…”
“Hinding-hindi kita pipilitin.”
“Tatanggapin ko.”
Iyon na yata ang unang pagkakataon na nakita kong kinakabahan siya.
Ang taong kinatatakutan ng buong kumpanya.
Ang taong kayang magtanggal ng empleyado nang walang pag-aalinlangan.
Ngayon ay parang isang batang naghihintay ng resulta ng pagsusulit.
Unti-unti akong lumapit.
At marahang hinawakan ang kanyang kamay.
Agad siyang napatingin sa akin.
“Hindi kita pinapatawad.”
Bigla siyang namutla.
Ngunit ngumiti ako.
“Dahil hindi naman kita kailangang patawarin.”
“Hindi ka naman nagloko.”
“Hindi mo naman ako sinaktan.”
“Isa ka lang malaking tanga.”
Natigilan siya.
Pagkatapos ay natawa.
At sa unang pagkakataon.
Tumawa rin ako kasama niya.
Paglabas namin ng opisina.
Halos mabitawan ng buong departamento ang mga hawak nila.
Nagkatinginan ang lahat.
Nanlaki ang mga mata.
At bago pa man sila makapag-isip ng kung anu-ano.
Diretsong hinawakan ng pinakamalaking boss sa kumpanya ang kamay ko.
“At para malinaw sa lahat.”
Malakas niyang sabi.
“Siya ang girlfriend ko.”
“Ang totoong girlfriend ko.”
Parang sasabog ang buong opisina sa sigawan.
Samantalang ako naman.
Sa wakas.
Naintindihan ko rin kung bakit tuwing nag-aaway kami, nagkakagulo ang kumpanya.
Hindi pala siya malas.
Hindi pala siya sumpa.
Isa lamang siyang lalaking sobrang in love.
At handang ibigay ang lahat para sa babaeng minahal niya.
Pagkalipas ng isang taon.
Ikinasal kami.
At sa araw ng kasal namin.
Lumapit sa akin ang dati kong kasamahan.
Ngumiti siya at sinabing:
“Mabuti na lang at hindi mo talaga siya hiniwalayan.”
Napangiti ako.
At saka tumingin sa asawa kong nakatayo sa dulo ng aisle.
Ang lalaking minsan kong inakalang malas.
Siya pala ang pinakamalaking biyayang dumating sa buhay ko.
At sa pagkakataong ito.
Sigurado na ako.
Hindi na ako muling magba-block ng boyfriend online.
Lalo na kung siya na ang asawa ko.