NAG-IMBENTO LANG AKO NG FIANCÉ PARA MAIWASAN ANG MGA BLIND DATE—NGUNIT BIGLA SIYANG NAGPADALA NG 5 MILYONG PISO SA AKIN SA ARAW NG KAARAWAN KO
NAG-IMBENTO LANG AKO NG FIANCÉ PARA MAIWASAN ANG MGA BLIND DATE—NGUNIT BIGLA SIYANG NAGPADALA NG 5 MILYONG PISO SA AKIN SA ARAW NG KAARAWAN KO
Mula nang magsimula akong magtrabaho, palagi kong sinasabi na may fiancé na ako.
Sa edad na dalawampu’t walo, halos araw-araw akong tinatanong:
“Kailan ka magpapakasal?”
“May boyfriend ka na ba?”
“O gusto mo ba na ipakilala kita sa isang mabait na lalaki?”
Noong una, maayos pa akong nagpapaliwanag.
Ngunit kalaunan, napagod ako.
Sobrang napagod.
Kaya nakaisip ako ng simpleng paraan.
Nag-imbento ako ng isang perpektong lalaki.
Isang fiancé na nagtatrabaho umano sa ibang bansa.
Sa tuwing may gustong magreto sa akin, ngumingiti lang ako at sinasabing:
“Pasensya na po, may fiancé na ako.”
Napakaepektibo nito.
Wala nang nangulit sa akin.
Habang tumatagal, naging natural na bahagi na ito ng buhay ko.
Kapag tinatanong ako ng mga katrabaho:
“May lakad ka ba sa weekend?”
Sasagot ako:
“Ayaw ng fiancé ko na gabihin ako sa labas.”
Kapag naman may ipinapagawa ang boss:
“Pwede ka bang sumama sa business trip?”
Sasagot ako:
“Kailangan ko munang magpaalam sa fiancé ko.”
Lahat ay naniwala.
Minsan nga, halos makalimutan ko nang kasinungalingan lang iyon.
Hanggang sa dumating ang araw na nagbago ang lahat.
—
Pagkatapos ng trabaho isang gabi, dumaan kami ng pinakamalapit kong kaibigan sa isang malaking mall.
Habang naglalakad, napahinto ako sa harap ng isang mamahaling tindahan ng camera.
Matagal akong nakatitig sa isang modelo.
Mahilig akong kumuha ng litrato mula pa noong bata ako.
Ngunit nang makita ko ang presyo nitong mahigit dalawang daang libong piso, napabuntong-hininga na lamang ako.
“Napakaganda talaga,” bulong ko.
Ngumiti ang kaibigan ko.
“Bilhin mo na.”
Napailing ako.
“Hindi pwede.”
“Bakit?”
“Siguradong pagalitan ako ng fiancé ko.”
Pareho kaming natawa.
At umalis na kami.
Hindi ko na iyon pinag-isipan pa.
Ngunit kinabukasan…
Isang napakalaking kahon ang dumating sa opisina.
Ako ang nakapangalan bilang tatanggap.
Nang buksan ko iyon, halos tumigil ang tibok ng puso ko.
Ang nasa loob ay eksaktong kaparehong camera na nakita ko kahapon.
Parehong modelo.
Parehong kulay.
Kasama pa ang lahat ng accessories.
May nakalagay na maliit na card.
Maganda at matatag ang sulat-kamay.
“Kung gusto mo, dapat mapasaiyo.
Pinaghihirapan ko ang pera para mapasaya ka.
— Ang fiancé mo.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Samantalang halos mabaliw naman sa inggit ang mga katrabaho ko.
“Grabe!”
“Parang lalaki sa pelikula!”
“Kailan mo siya ipakikilala sa amin?”
Napilitan akong ngumiti.
Pero sa loob-loob ko, nanginginig na ako.
Dahil…
Hindi siya totoo.
—
Lumipas ang mga araw.
Lalong naging kakaiba ang lahat.
Binanggit kong gusto kong magpalit ng cellphone.
Kinabukasan, may bagong cellphone na sa mesa ko.
Sinabi kong nagandahan ako sa isang pares ng sapatos.
Pagkaraan ng dalawang araw, nasa harap ko na iyon.
Nabanggit ko ang isang bihirang libro.
Wala pang isang araw, hawak ko na ito.
Walang pagkakamali.
Walang mintis.
Parang may taong nakikinig sa bawat salita ko.
Sa bawat iniisip ko.
Nagsimula akong mawalan ng tulog.
Pina-check ko pa ang cellphone ko.
Walang spyware.
Walang tracking app.
Walang kahit anong kahina-hinala.
Pero tuloy pa rin ang pagdating ng mga regalo.
—
Isang gabi, dinalaw ko ang lola ko.
Mag-isa lang siyang nakatira.
Mahina na rin ang kanyang kalusugan nitong mga nakaraang buwan.
Habang kumakain kami ng hapunan, napabuntong-hininga siya.
“Sana maipaayos na ang bubong.”
Agad akong sumagot.
“Ipag-iipunan ko po iyon, Lola.”
Kami lang dalawa ang nag-usap tungkol doon.
Walang ibang nakarinig.
Ngunit kinaumagahan…
May dumating na mga manggagawa.
Bayad na ang lahat.
Nang tanungin kung sino ang nagbayad, iisa lang ang sagot nila.
“Mula raw po sa inyong magiging asawa.”
Doon ako tunay na natakot.
Hindi na ito biro.
Alam ng taong ito ang lahat tungkol sa akin.
Alam niya ang pamilya ko.
Alam niya kung saan ako pumupunta.
Alam niya maging ang mga iniisip ko.
Pero ako?
Wala akong ideya kung sino siya.
—
Nagpasya akong humingi ng tulong sa mga awtoridad.
Ngunit legal ang lahat ng transaksyon.
Totoo ang mga account.
May wastong pagkakakilanlan ang nagpadala.
Ngunit sa tuwing susubukan nilang hanapin ang pinagmulan nito, parang may pader na humaharang.
Parang may isang napakayaman at napakamakapangyarihang tao na sadyang nagtatago ng lahat ng bakas.
—
Dumating ang araw ng kaarawan ko.
Maaga akong nagising dahil sa tunog ng notification sa cellphone.
Akala ko noong una ay nagkakamali lang ako ng basa.
Ngunit nang tingnan kong mabuti…
Halos mabitawan ko ang telepono.
Limang milyong piso.
May limang milyong piso na pumasok sa account ko.
May kasama itong mensahe.
“Maligayang kaarawan.
Karapat-dapat ka sa lahat ng magagandang bagay sa mundo.”
Nanginig ang mga kamay ko.
Kahit magtrabaho ako buong buhay ko, baka hindi ko pa rin agad maipon ang ganoong halaga.
At saka…
May pumasok na video call.
Unknown number.
Matagal ko itong tinitigan.
Sa huli, sinagot ko rin.
Madilim ang screen.
Walang mukhang makita.
Tanging mahinang paghinga lamang ang naririnig ko.
Pagkatapos ay nagsalita ang isang lalaki.
Mababa at kalmado ang kanyang boses.
“Sa wakas, sinagot mo rin ako.”
Napatigil ako.
“Sino ka?”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay bahagyang natawa.
“Paano kung sabihin kong…”
“Magkakilala na tayo sampung taon na ang nakalipas?”
“At ikaw ang nagligtas ng buhay ko?”
“At ang pangalang ginagamit mo ngayon ay hindi ang tunay mong pangalan?”
Parang tumigil ang mundo ko.
Sampung taon?
Nagligtas ng buhay?
Hindi ko tunay na pangalan?
Bago pa ako makapagtanong, muli siyang nagsalita.
“At isa pa…”
“Ang pilak na kuwintas na lagi mong suot.”
“Huwag mo itong aalisin.”
“Dahil may bagay sa loob nito na kahit ikaw ay hindi alam.”
Nanlamig ako.
Agad kong hinawakan ang kuwintas sa leeg ko.
Nang muli akong tumingin sa screen…
Naputol na ang tawag.
Kasabay nito, may bagong email na dumating.
Ang subject ay isang maikling pangungusap lamang.
“ANG TOTOONG PAGKAKAKILANLAN MO.”
Nanginginig ang kamay kong binuksan ito.
Isang lumang litrato lamang ang laman.
Isang batang babae na nasa walong taong gulang.
May katabing hindi kilalang lalaki.
Ngunit nang makita ko ang mukha ng bata…
Parang tumigil ang paghinga ko.
Dahil ako iyon.
At ang lalaking nasa tabi niya…
Ay isa sa pinakasikat at pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa buong bansa.
Sa ibaba ng larawan ay may nakasulat na pulang mensahe.
“Bukas, malalaman mo ang buong katotohanan.”
Eksaktong sandaling iyon…
Tumunog ang doorbell ng apartment ko.
Dahan-dahan akong lumapit sa peephole.
At nang sumilip ako…
Nanlaki ang mga mata ko.
May isang lalaking nakasuot ng mamahaling itim na suit.
May hawak siyang asul na kahon na yari sa pelus.
At sa likuran niya…
Mahigit dalawampung bodyguard ang nakatayo.
Tumingin siya diretso sa camera ng pinto at ngumiti.
Pagkatapos ay sinabi ang isang pangungusap na nagpahinto sa tibok ng puso ko.
“Dumating na ako para sunduin ka pauwi.”
Basahin ang susunod na bahagi ng kuwento sa seksyon ng mga komento. Sa bahagi ng komento, piliin ang LAHAT NG MGA KOMENTO upang makita ang karugtong ng kuwento…
BAHAGI II: ANG PAGBUKAS NG PINTO NG NAKARAAN
Ang boses ng lalaki sa labas ng peephole ay tila isang hatol na nagpako sa aking mga paa sa sahig. “Dumating na ako para sunduin ka pauwi.”
Sino siya? Sino ako? At ano ang kinalaman ng bilyonaryong nasa larawan sa aking pagkabata? Ang mga tanong na ito ay nagpaligsahan sa aking isip habang ang tunog ng aking sariling paghinga ay tila ba naging kasing lakas ng kulog. Tinitigan ko ang asul na kahon na yari sa pelus na hawak ng lalaki. Sa likod niya, ang dalawampung bodyguard na nakasuot ng itim ay nakatayo nang tuwid, tila mga rebulto ng kapangyarihan na naghihintay ng kanyang utos.
Dahan-dahan, sa kabila ng panginginig ng aking mga kamay, inabot ko ang hawakan ng pinto. Alam kong wala na akong takasan. Kung ang taong ito ay may kakayahang magpadala ng limang milyong piso sa isang iglap at ayusin ang bubong ng lola ko nang walang nakakaalam, ang isang manipis na pintong kahoy ay hindi makakapigil sa kanya.
Click.
Bumukas ang pinto. Ang malamig na hangin mula sa corridor ay pumasok sa aking apartment, dala ang amoy ng mamahaling pabango at bagong leather. Ang lalaking nasa harap ko ay may matikas na tindig, matatalas na mata, ngunit may banayad at magalang na ngiti.
“Magandang umaga, Miss Beatrice,” bati niya.
“B-Beatrice?” nanginginig kong ulit. “Hindi iyan ang pangalan ko. Ako si…”
“Alam ko ang pangalang ginagamit mo ngayon,” putol niya sa mababang boses, sabay yuko nang bahagya bilang tanda ng paggalang. “Ngunit ang tunay mong pangalan, ang pangalang ibinigay sa iyo bago ang sunog sampung taon na ang nakalipas, ay Beatrice Altamirano. At ako si Alexander. Ako ang iyong… fiancé.”
Parang may sumabog na bomba sa aking pandinig. Altamirano. Iyon ang apelyido ng pamilyang bilyonaryo na nagmamay-ari ng pinakamalaking shipping lines at real estate sa bansa, ang pamilyang nabalitaang halos maubos sa isang madugong trahedya isang dekada na ang nakalipas.
Inilahad ni Alexander ang asul na kahong pelus. “Ipinapautos ng iyong Lolo, ang Don, na ibigay ito sa iyo. At ang kuwintas na suot mo… pakiusap, buksan mo ito.”
Itinaas ko ang aking nanginginig na kamay patungo sa pilak na kuwintas na laging nasa leeg ko. Ito ang tanging bagay na natira sa akin nang magising ako sa isang pampublikong ospital sampung taon na ang nakalipas, walang alaala, walang pagkakakilanlan, hanggang sa ampunin ako ng lola ko ngayon at bigyan ng bagong pangalan. Lagi kong akalaing isa lamang itong simpleng dekorasyon.
Hinanap ng aking mga kuko ang maliit na dugtungan sa likod ng palawit. Sa isang pitik, bumukas ang pendant. Sa loob nito ay hindi larawan, kundi isang napakaliit na microchip na kulay ginto, at isang nakaukit na serial number.
“Iyan ang master key sa natitirang tiwala at pondo ng pamilyang Altamirano,” bulong ni Alexander, ang kanyang mga mata ay seryoso. “Sampung taon kang itinago ng Don upang protektahan ka mula sa mga taong pumatay sa mga magulang mo. At sa loob ng sampung taon, nagtiis siyang magkunwaring patay ka na… hanggang sa maging sapat ang aking lakas upang protektahan ka.”
Lumapit siya ng isang hakbang, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang maliit na peklat sa kanyang panga. Isang memorya, parang kidlat, ang biglang pumasok sa aking isip.Isang gabi ng apoy. Isang batang lalaki na duguang nakahandusay sa sahig, at isang batang babae na pilit siyang hinihila palabas ng nasusunog na mansyon.
Ikaw… ikaw ang batang lalaking iyon.
BAHAGI III: ANG LIHIM NA KAALAMAN NG MGA KALABAN
“Ngayong gabi, ang mga taong nagpabagsak sa pamilya mo ay magtitipon sa isang charity gala,” patuloy ni Alexander, habang binubuksan ng isa sa kanyang mga tauhan ang pinto ng isang bulletproof na limousine sa ibaba ng aking gusali. “Iniisip nilang nakuha na nila ang lahat. Ngunit hindi nila alam, ang buhay na patunay ng kanilang krimen—at ang tunay na tagapagmana—ay buhay.”
Bago ako sumakay, lumingon ako sa aking maliit na apartment. Ang lugar kung saan namuhay ako bilang isang ordinaryong empleyado, nagtatago sa likod ng isang imbentong fiancé para lamang makaiwas sa mga blind date. At ngayon, ang fiancé na aking inimbento ay hindi lamang totoo, kundi siya rin ang naging kalasag ko sa dilim nang hindi ko namamalayan.
“Bakit mo ipinadala ang mga regalong iyon sa opisina ko?” tanong ko habang umaandar ang sasakyan sa malalawak na kalye ng lungsod.
Bahagyang ngumiti si Alexander, ang kanyang profile sa ilalim ng ilaw ng lungsod ay mukhang gawa sa marmol. “Dahil narinig kitang nagsabi sa mga katrabaho mo na may fiancé ka. Gusto kong malaman mo na kahit sa mga sandaling akala mo ay nag-iisa ka, may isang taong handang ibigay ang lahat ng hinihiling mo. Ang camera, ang cellphone, ang bubong ng lola mo… bawat salita mo ay batas sa akin, Beatrice.”
Ngunit ang romansa ng sandaling iyon ay mabilis na napalitan ng matinding kaba nang iabot niya sa akin ang isang tablet. Sa screen, may mga larawan ng tatlong matatandang lalaki. Sila ang mga board members ng Altamirano Group na kasalukuyang nagpapatakbo ng kumpanya.
“Sila ang nag-utos ng sunog sampung taon na ang nakalipas,” malamig na sabi ni Alexander. “At nalaman nila kagabi na may limang milyong piso na inilipat sa account mo. Alam nilang buhay ka. Ang banta ay hindi na darating bukas, Beatrice. Narito na sila.”
Eksaktong pagkatapos niyang sabihin iyon, isang malakas na busina ang umalingawngaw sa likuran namin. Isang malaking itim na SUV ang biglang sumulpot mula sa gilid at marahas na bumangga sa gilid ng aming limousine!
BAHAGI IV: ANG HABULAN SA DILIM
Ang malakas na tunog ng nagkakatamaang bakal ay bumasag sa katahimikan ng gabi. Napasigaw ako nang mayanig ang buong sasakyan. Agad na itinuwid ng driver ang manibela habang ang dalawa pang SUV ng mga bodyguard ni Alexander ay mabilis na humarang upang protektahan kami.
“Manatili kang mababa!” utos ni Alexander, habang hinila niya ako pababa sa sahig ng limousine at hinarangan ang aking katawan ng kanyang sariling likod.
Narinig ko ang sunod-sunod na putok ng baril sa labas. Ang mga bintana ng limousine ay nagkaroon ng mga bitak ngunit hindi nabasag—bulletproof ito. Ang takot na sampung taon kong itinago ay muling nagbalik, ngunit sa pagkakataong ito, nakita ko ang mukha ng lalaking nasa ibabaw ko. Walang bakas ng takot kay Alexander. Ang kanyang mga mata ay naglalagablab sa galit at determinasyon.
“Hindi ko hahayaang saktan ka nila muli,” bulong niya sa aking tainga, ang kanyang boses ay may halong pait at pangako.
Mabilis na nag-maneuver ang aming driver, pumasok sa isang masikip na eskinita at iniwan ang mga humahabol sa tulong ng mga bodyguard na nakipagpalitan ng putok. Matapos ang ilang minutong tila ba walang katapusang takot, huminto ang sasakyan sa isang underground parking lot ng isang eksklusibong hotel.
Hiningal ako habang tinutulungan ako ni Alexander na tumayo. Inayos niya ang aking nagulong buhok, ang kanyang mga kamay ay mainit at matatag.
“Nandito na tayo,” sabi niya, habang nakatingin sa elevator na patungo sa penthouse kung saan gaganapin ang gala. “Ang chip sa loob ng kuwintas mo ay naglalaman ng mga dokumento ng kanilang ilegal na transaksyon at ang ebidensya ng pagpatay sa pamilya mo. Kapag isinaksak natin iyan sa main projector ng bulwagan, tapos na ang laban.”
Tinitigan ko ang maliit na chip sa aking palad. “Paano kung hindi ko kayang harapin sila, Alexander? Sampung taon akong nabuhay bilang walang sinuman. Natatakot ako.”
Hinawakan niya ang aking magkabilang kamay at tumingin diretso sa aking mga mata. “Ikaw ang natitirang reyna ng pamilyang Altamirano, Beatrice. Hindi mo kailangang lumaban nang mag-isa. Ako ang iyong espada, at ako ang iyong kalasag. Oras na para bawiin ang sayo.”
BAHAGI V: ANG PAGSABOG NG KATOTOHANAN
Bumukas ang pinto ng elevator sa marangyang bulwagan ng penthouse. Ang musika ay klasikal, ang mga tao ay nakasuot ng mga mamahaling gown at suit, may hawak na mga baso ng champagne. Sa gitna ng entablado, ang tatlong matatandang lalaki—ang mga traydor—ay masayang nag-uusap, ipinagmamalaki ang kanilang tagumpay.
Ngunit nang pumasok kami ni Alexander, unt-unting tumahimik ang buong bulwagan. Hindi dahil sa kilala nila ako, kundi dahil sa awrang dala ni Alexander—isang makapangyarihang negosyante na matagal na nilang kinatatakutan.
Dire-diretsong naglakad si Alexander patungo sa control room sa gilid, habang ako naman ay naiwan sa gitna ng bulwagan, pinapanood ng lahat. Ang isa sa mga matatandang lalaki, si Eduardo, ang kasalukuyang chairman, ay lumapit sa akin nang may mapanuring tingin.
“Sino ang magandang binibining ito na kasama ng ginoong Alexander?” tanong niya, ang kanyang boses ay puno ng pekeng kabaitan.
Huminga ako nang malalim. Ang takot sa aking puso ay unt-unting napalitan ng isang malamig at matalim na galit. Naalala ko ang mukha ng aking mga magulang sa lumang larawan. Naalala ko ang apoy.
“Hindi mo ba ako nakikilala, Chairman Eduardo?” sabi ko, sapat na malakas upang marinig ng mga nakapaligid. “O sadyang ibinaon mo na sa limot ang pamilyang pinagnakawan mo sampung taon na ang nakalipas?”
Nanlaki ang mga mata ni Eduardo. Ang baso ng champagne sa kanyang kamay ay dahan-dahang nanginig. “I-Ikaw…”
Eksaktong sandaling iyon, ang malaking screen sa likod ng entablado ay biglang namatay at nagpalit ng kulay. Lumabas ang mga opisyal na bank ledger, ang mga lihim na pirma ng mga pumatay, at ang boses ng isang saksi na nagdetalye kung paano sinunog ang mansyong Altamirano sa ilalim ng utos ng tatlong lalaking nasa entablado.
“Ang nakikita ninyo ngayon,” ang boses ni Alexander ay umalingawngaw sa mga speaker ng bulwagan habang lumalabas siya mula sa control room, “ay ang katotohanan sa likod ng kayamanan ng Altamirano Group. At ang babaeng nasa harap ninyo ay si Beatrice Altamirano—ang tunay at nag-iisang tagapagmana.”
Nagsimula ang kaguluhan. Ang mga flash ng camera ng mga mamamahayag na naroon ay sunod-sunod na kumuha ng litrato. Sinubukan nina Eduardo na tumakas, ngunit ang mga pintuan ng bulwagan ay mabilis na hinarangan ng mga pulis na tinawagan na ni Alexander bago pa man kami makarating.
Habang pinuputulan ng piring ang mga traydor at pinapaspasan sila palabas ng bulwagan sa ilalim ng pag-aresto, naramdaman ko ang paglapit ni Alexander sa aking tabi.
BAHAGI VI: ANG WAKAS NG ISANG KASINUNGALINGAN
Makalipas ang anim na buwan.
Ang opisina ng Altamirano Group ay muling naging maayos sa ilalim ng aking pamamahala, sa tulong at gabay ni Alexander. Ang mga traydor ay nahatulan ng habambuhay na pagkabilanggo, at ang katarungang sampung taong ipinagkait ay sa wakas ay nakamit na.
Isang gabi, bumalik ako sa aking lumang apartment. Nais kong ayusin ang aking mga natitirang gamit upang lumipat na sa aming bagong tahanan. Habang nag-eempake ako, nakita ko ang lumang camera na ipinadala ni Alexander noong unang araw na pumasok siya sa buhay ko bilang aking “fiancé.”
Napangiti ako habang hawak ito. Isang simpleng kasinungalingan upang maiwasan ang mga blind date, ngunit ito pala ang naging tulay upang mahanap ko ang aking tunay na pagkakakilanlan at ang lalaking matagal nang naghihintay sa akin sa dilim.
Tumunog ang doorbell. Binuksan ko ito at nakita ko si Alexander. Wala siyang dalang dalawampung bodyguard ngayon, walang mamahaling suit—isang simpleng t-shirt at maong, at may hawak na isang pirasong pulang rosas.
“Handa ka na bang umuwi, Beatrice?” tanong niya, ang kanyang mga mata ay puno ng pagmamahal.
Lumapit ako sa kanya, isinabit ang aking mga kamay sa kanyang leeg, at tumingin sa kanyang mga mata na nagligtas sa akin nang dalawang beses sa buhay na ito.
“Mula ngayon, Alexander,” bulong ko, “hindi ko na kailangang mag-imbento ng fiancé.”
“Bakit?” ngiti niya.
“Dahil ang kasinungalingan ko noon, ay ang pinakamagandang katotohanan ng buhay ko ngayon.”
Hinalikan niya ako sa noo habang ang ulan sa labas ay dahan-dahang pumatak, tila ba tinatapos ang huling kabanata ng aming nakaraan at binubuksan ang isang malaya, ligtas, at masayang bukas na magkasama naming isusulat.