Akala ng Online Boyfriend Ko Pangit Ako Kaya Ipinasa Niya Ako sa Isang Mahirap na Estudyanteng May Peklat—Hindi Niya Alam Ako Pala ang Campus Crush na Hinahabol Niya…
Isang prank lang ng kapatid ko ang sumira sa halos isang taon kong online relationship.
Ipinadala niya sa lalaking mahal ko ang pinakapangit kong litrato—nakapikit, tabingi ang bibig, at sobrang distorted dahil sa filter.
Hindi ako agad nakapagpaliwanag.
Dahil ilang segundo lang ang lumipas, nagpadala rin si Rafael ng selfie niya.
Maputi siya, matalim ang mga mata, at gwapo sana—kung hindi dahil sa malaking peklat na tumatawid sa kaliwang bahagi ng mukha niya.
Kasunod noon ang mensahe niya.
“Huwag kang mahiya, Lia. Para sa akin, maganda ka kahit ano pa ang itsura mo.”
At pagkatapos:
“Tingnan mo ako. Kung may dapat mahiya sa atin, ako iyon.”
Nakatitig ako sa screen nang matagal.
Nasa dulo na ng mga daliri ko ang paliwanag.
Gusto kong sabihin na hindi talaga ako iyong babaeng nasa litrato.
Na kalokohan lang iyon ng nakababatang kapatid kong si Mika.
Pero hindi ko na ipinadala.
Ayokong isipin niyang ipinagmamalaki ko ang sarili kong mukha.
Ayokong masaktan ang pride niya.
Kaya hinayaan kong maniwala siyang pangit ako.
At sa mga sumunod na buwan, mas lalo akong nahulog sa kanya.
Hanggang sa dumating ang unang araw ko sa San Lorenzo University sa Quezon City.
Doon kami unang magkikita nang personal.
Halos hindi ako nakatulog sa excitement.
Maaga akong dumating sa campus, may dalang maliit na regalo at sulat na ilang gabi kong pinaghirapang gawin.
Pero bago pa ako makarating sa meeting place namin, may narinig akong pamilyar na boses mula sa likod ng student center.
Boses ni Rafael.
Tumigil ako.
“Pare, sigurado ka bang hindi mo siya pupuntahan?”
May tumawa.
Pagkatapos, narinig ko ang sagot niya.
Mabagal.
Tamad.
At puno ng pangungutya.
“Ganoon kapangit tapos gustong makipag-meet sa akin?”
Napatigas ako.
May isa pang lalaki ang humalakhak.
“Eh sino ang pinapunta mo?”
“Sabi ko sa kanya nagpalit ako ng account.”
Tumawa si Rafael.
“Account iyon ni Noah, iyong scholar sa Physics Department na may peklat sa mukha.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Grabe ka naman.”
“Bagay naman sila.”
Mas malakas ang tawanan.
“Parehong insecure.”
“Parehong hindi pasok sa mundo mo.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Lahat ng lambing.
Lahat ng “good morning.”
Lahat ng gabing nag-uusap kami hanggang alas-dos.
Lahat pala iyon ay puwedeng itapon dahil lang sa isang litrato.
Napayuko ako.
Hindi ko na sila nilapitan.
Tahimik akong tumalikod.
Pero dalawang hakbang pa lang ako nang muling marinig ang boses ni Rafael.
“Miss?”
Hindi ako lumingon.
“Excuse me, miss.”
Mas malapit na.
Napalingon ako.
Nakatayo si Rafael ilang metro sa likod ko.
Walang peklat.
Walang kahit anong marka sa mukha.
Sa totoong buhay, mas gwapo siya kaysa sa mga litrato niyang ipinadala.
Matangkad, maayos ang buhok, naka-puting polo at mamahaling relo.
Pero ang pinakanakakainsulto ay ang paraan ng pagtitig niya sa akin.
Parang nabigla.
Parang unang beses niyang makakita ng babaeng nagustuhan niya.
“Sorry,” sabi niya. “Can I get your Instagram?”
Hindi ako makapaniwala.
Ako ang babaeng ilang segundo lang ang nakalipas ay tinawag niyang pangit.
Pero dahil naka-mask ako dahil sa allergy ko, hindi niya ako nakilala.
“Hindi.”
Natigilan siya.
Halatang hindi sanay tanggihan.
Lumapit ang mga kaibigan niya.
“Miss, baka gusto mong pag-isipan. Si Raf ang apo ng isa sa biggest donors ng university.”
Tinuro pa ng isa ang bagong engineering building.
“Family nila ang nag-donate niyan.”
Hindi ako sumagot.
“Excuse me. Dadaan ako.”
Lumihis ako.
Pero humakbang si Rafael sa harap ko.
“Wait.”
Kumunot ang noo ko.
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay bigla niyang sinabi:
“Are you… Mika Santos?”
Parang may humila sa sikmura ko.
Mika.
Ang half-sister ko.
“Ano?”
“You’re Mika, right?”
Dahil sa allergy ko, mask lang at mga mata ko ang kita.
Pero kahit magkamukha kami ni Mika nang kaunti, hindi kami madaling mapagkamalan.
Hindi ko alam kung bakit iyon ang pangalang sinabi niya.
At sa puntong iyon, wala na rin akong pakialam.
“Mali ka.”
Napaatras siya.
“Oh.”
Bahagyang namula ang mukha niya.
“Sorry. Akala ko lang…”
Hindi ko na siya pinatapos.
Diretso akong umalis.
Habang palayo ako, narinig ko ang bulungan ng mga kaibigan niya.
“Pare, kamukha niya iyong girl sa picture.”
“Akala ko rin siya iyong online girlfriend mo.”
“Kaya pala nilapitan mo agad.”
Hindi na ako lumingon.
Pagbalik ko sa dorm, ilang minuto akong nakaupo sa kama nang walang ginagawa.
Hanggang sa dumating ang roommate kong si Trina.
“Lia?”
Tinanggal niya ang bag niya.
“Ano’ng nangyari? Hindi ba ngayon iyong meet-up ninyo?”
Napangiti ako nang mapait.
“Hindi natuloy.”
“Bakit?”
“Siguro… pangit daw ako.”
Dalawang segundo niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay halos mapasigaw.
“PANGIT KA?”
Tinuro niya ako mula ulo hanggang paa.
“Girl, tatlong araw pa lang ang klase, dalawang beses ka nang na-post sa SLU Freedom Wall!”
Kinuha niya ang cellphone niya.
“Tingnan mo! May senior pang nagtatanong kung sino iyong girl sa library na naka-blue dress!”
Hindi ako natawa.
Kaya ikinuwento ko ang lahat.
Habang nakikinig siya, mas lalong sumisikip ang ekspresyon niya.
Nang matapos ako, hinampas niya ang mesa.
“Rafael Vergara?”
Tumango ako.
“Yung spoiled rich kid na namigay ng ₱500 GCash vouchers sa freshman group chat bago magpasukan?”
“Siya.”
“At dahil lang sa maling picture, imbes na kausapin ka nang maayos, ipinasa ka niya sa ibang lalaki para pagtawanan?”
“Ganun na nga.”
Napamura si Trina.
“Hayaan mo. Karma na bahala sa kanya.”
Napangiti ako nang kaunti.
Pero biglang nanlaki ang mga mata niya.
“Sandali.”
“Ano?”
“Lia…”
Lumapit siya.
“Iyong love letter mo?”
Bigla akong napatayo.
Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ko.
Dahil hindi lang pala account ni Noah ang pinagbigyan ni Rafael sa akin.
Sa loob ng halos dalawang linggo, araw-araw akong pumupunta sa Physics Building.
Akala ko si Rafael ang tahimik na lalaking laging nakaupo sa bandang bintana.
Kaya tuwing lunch break, kapag walang tao, palihim akong nag-iiwan ng pagkain sa desk niya.
Cookies.
Milk tea.
Sandwich.
Minsan, gamot sa sipon dahil sinabi niyang masama pakiramdam niya.
At ngayong araw…
May iniwan akong sulat.
Isang totoong sulat.
Hindi biro.
Hindi prank.
Sulat na nagsisimula sa:
“Raf, matagal na kitang gusto. At pagkatapos nating magkita ngayon, gusto kong maging totoong bahagi ng buhay mo…”
“Patay.”
Napahawak ako sa ulo ko.
Isinuot ko agad ang sapatos ko.
“Lia, saan ka pupunta?”
“Physics Building!”
Tumakbo ako palabas ng dorm.
Pero nang makarating ako roon, bukas na ang classroom.
At walang tao.
Mabilis akong lumapit sa desk sa tabi ng bintana.
Wala ang lunch box.
Wala ang snacks.
At higit sa lahat—
wala na rin ang sulat.
Sa likod ko, biglang may malamig na boses.
“Hinahanap mo ba ito?”
Dahan-dahan akong lumingon.
May isang matangkad na lalaki sa pintuan.
Payat.
Tahimik.
May malinaw na peklat sa kaliwang pisngi.
At hawak niya sa kamay ang pink na envelope na isinulat ko para sa lalaking mahal ko.
Tumingin siya sa pangalan sa harap.
Pagkatapos, tumingin sa akin.
“Sino si ‘Raf’?”
PARTE2
Hindi ako agad nakasagot.
Nakatayo lang ako sa harap ng lalaking ilang linggo ko nang pinadalhan ng pagkain, messages, vitamins, at kung anu-anong bagay na akala ko ay para sa online boyfriend ko.
Sa kaliwang pisngi niya ay may peklat na kahawig ng nasa larawang ipinadala sa akin ni Rafael.
Ngayon ko lang naintindihan.
Ang selfie pala ni Rafael noon…
Hindi rin kanya.
“Sorry.”
Iyon lang ang nasabi ko.
Lumapit ang lalaki.
“Para sa akin ba talaga itong mga pagkain?”
Namula ang mukha ko.
“Akala ko…”
“Na ako si Rafael?”
Tumigil ako.
Alam niya.
Napansin niya ang gulat ko at bahagyang napangiti.
“Ako si Noah Villanueva.”
“Alam ko.”
“Physics sophomore. Scholar. Mahirap. May peklat.”
Mas lalong uminit ang mukha ko.
“Hindi ko naman—”
“Iyon ang description niya sa akin, hindi ba?”
Hindi ko na kayang magsinungaling.
“Oo.”
Hindi siya mukhang galit.
Mas mukhang pagod.
Ibinalik niya sa akin ang pink envelope.
“Hindi ko binuksan.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
“Dahil pangalan niya ang nakasulat.”
Sandali kaming tahimik.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Pero iyong pagkain… kinain ko.”
Napakurap ako.
“Lahat?”
“Hindi lahat.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Ibinahagi ko iyong cookies sa lab mates ko.”
Hindi ko napigilang matawa.
At sa unang pagkakataon mula nang marinig ko si Rafael, gumaan nang kaunti ang dibdib ko.
Huminga ako nang malalim.
“Sorry talaga.”
Tumango siya.
“Hindi mo kasalanan.”
Nag-atubili ako bago nagtanong.
“Kilala mo ba siya?”
“Si Rafael?”
“Oo.”
Nagbago ang ekspresyon niya.
“Magkakilala kami.”
Hindi niya dinagdagan.
Pero bago pa ako makapagtanong, may narinig kaming boses sa hallway.
“Lia?”
Pareho kaming napalingon.
Si Rafael.
At nasa likod niya ang tatlo niyang kaibigan.
Pagkakita niya sa akin, nanlaki ang mga mata niya.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Noah.
Pagkatapos sa sobre.
Parang sabay-sabay niyang naintindihan ang lahat.
“Ikaw?”
Tinanggal ko ang mask ko.
Tahimik ang paligid.
Nakita kong literal na natigilan siya.
Hindi dahil sa galit.
Hindi dahil sa hiya.
Kundi dahil ngayon niya lang napagtanto kung sino talaga ako.
“Lia…”
Hindi ko alam kung paano niya nasabi ang pangalan ko.
Marahil nakita niya na ang account ko.
O marahil may sinabi ang mga kaibigan niya.
Isa sa mga lalaking kasama niya ang napabulong.
“Bro…”
“Siya iyong girl sa Freedom Wall.”
Hindi nagsalita si Rafael.
Tumitig lang siya sa akin.
Pagkatapos ay tila biglang naalala kung ano ang sinabi niya kanina.
“Lia, I can explain.”
“Hindi kailangan.”
“Hindi mo naiintindihan.”
Napangiti ako.
“Aling parte ang hindi ko naiintindihan?”
“Yung parte na akala mong pangit ako?”
“O yung parte na ipinasa mo ako sa ibang lalaki para pagtawanan?”
Namula siya.
“Hindi ganoon.”
“Talaga?”
“Galit ako.”
Tumawa ako nang mahina.
“Dahil pangit ako?”
“Hindi.”
“Then why?”
Napatahimik siya.
Sa likod niya, hindi na nakangiti ang mga kaibigan niya.
“Akala ko niloloko mo ako,” sabi niya.
“Kasi?”
“Dahil noong una ayaw mong mag-video call. Tapos biglang ipinadala mo iyong picture.”
Umiling ako.
“Kaya imbes na tanungin ako, gumawa ka ng pekeng account?”
Hindi siya nakasagot.
“Ginamit mo pa ang litrato ni Noah.”
Napatingin ako kay Noah.
“Nang walang permiso.”
Mas lalong naging awkward ang lahat.
Tumawa si Noah nang walang saya.
“Hindi naman bago iyon.”
Napakunot-noo ako.
Rafael looked irritated.
“Noah, huwag kang makialam.”
“Bakit?”
Tahimik ang boses ni Noah.
“Dahil baka malaman niyang ginagawa mo na ito dati?”
Lumingon ako kay Rafael.
“Ano?”
“Wala.”
Pero huli na.
Isa sa mga kaibigan niya ang umiwas ng tingin.
Noah spoke.
“Hindi lang ikaw ang niloko niya gamit ang account ko.”
Nanlamig ang mukha ni Rafael.
“Tumigil ka.”
“Last year, may dalawang babaeng kinakausap siya online. Kapag hindi niya type nang personal, ibinibigay niya account ko.”
Parang may sumabog sa tenga ko.
“Ano?”
“Joke lang,” mabilis na sabi ni Rafael. “Walang seryoso.”
Napatingin ako sa kanya.
At sa sandaling iyon, may kung anong tuluyang namatay sa loob ko.
Hindi pala ako special.
Hindi pala ito misunderstanding lang.
Ugali pala.
Kapag maganda, kanya.
Kapag hindi pasado sa standards niya, ipapasa niya sa lalaking itinuturing niyang mas mababa sa kanya.
At mas masahol—
ginagawa niya iyon para pagtawanan pareho.
“Ang saya siguro,” sabi ko.
“Lia—”
“Ang pakiramdam na kaya mong i-rate ang halaga ng tao base sa mukha.”
“Hindi ko sinabing—”
“Sinabi mo.”
Tumingin ako nang diretso sa mata niya.
“Kanina.”
Natahimik siya.
May mga estudyante nang huminto sa hallway.
Dahil bukas ang pinto, naririnig nila ang usapan.
Kumalat agad ang bulungan.
Rafael lowered his voice.
“Can we talk somewhere private?”
“No.”
“Please.”
“Rafael.”
Nilabas ko ang cellphone ko.
Binuksan ko ang chat namin.
Months of conversations.
Good mornings.
Good nights.
Voice messages.
Promises.
Sinend ko sa kanya ang huling message.
“Salamat sa mga panahong naging mabuti ka sa akin. Pero hindi sapat ang pagiging sweet kapag mababa ang tingin mo sa mga taong hindi mo gustong tingnan.”
Pagkatapos ay ni-block ko siya.
Sa harap niya.
Nakita kong bumagsak ang mukha niya.
“Lia…”
“Goodbye.”
At umalis ako.
Sumunod si Noah hanggang stairs.
“Hey.”
Huminto ako.
“Okay ka lang?”
Hindi ko alam kung bakit sa tanong na iyon ko biglang naramdaman ang pagod.
“Hindi masyado.”
Tumango siya.
“Fair.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit mo hinayaan?”
“Ang alin?”
“Na gamitin niya pictures mo.”
Sandali siyang natahimik.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang strap ng backpack niya.
“Dahil pinsan ko siya.”
Nagulat ako.
“Pinsan?”
“Second cousin.”
Napatingin ako pabalik sa classroom.
“Your families…”
“Magkaiba.”
Napangiti siya nang mapait.
“Mayaman ang side nila. Nanay ko dati iyong caregiver ng lola niya.”
Doon ko naintindihan.
“Scholarship mo?”
“Foundation ng grandfather niya.”
“Ah.”
“Exactly.”
Minsan pala, ang utang na loob ay puwedeng gawing tali.
Naglakad kami pababa.
Bago kami maghiwalay, ibinigay niya uli sa akin ang envelope.
“Keep it.”
Kinuha ko.
Pero pagkatapos ng ilang segundo, pinunit ko iyon sa gitna.
Napakurap si Noah.
“Sayang.”
“Tapos na.”
Ngumiti siya.
“Good.”
Akala ko roon matatapos ang lahat.
Pero sa loob lamang ng dalawang araw, kumalat sa campus ang nangyari.
May nakarinig pala sa confrontation namin.
May nag-post sa Freedom Wall.
Hindi sinabi ang buong pangalan, pero madaling hulaan.
“Rich kid na gumagamit ng mukha ng scholar para ipasa ang girls na hindi niya type.”
Lumaki ang issue.
May dalawang dating estudyante pang nag-comment na pareho raw ang ginawa sa kanila.
Doon tuluyang sumabog ang usapan.
Tinawag si Rafael ng Student Affairs.
Hindi dahil sa heartbreak namin.
Kundi dahil ginamit niya ang litrato at identity ng ibang estudyante nang walang permiso.
Pinatawag din si Noah.
At doon, sa unang pagkakataon, nagsalita siya laban kay Rafael.
Hindi para gumanti.
Kundi para matapos na.
Nawala ang ilang student organization privileges ni Rafael at pinadalhan siya ng formal disciplinary warning.
Hindi man iyon malaking kaparusahan, sapat iyon para mawala ang imahe niyang untouchable campus prince.
Pero hindi pa rin siya tumigil sa paglapit sa akin.
Nagpadala siya ng flowers sa dorm.
Ibinalik ko.
Nagpadala ng chocolates.
Ibinigay ko sa security guards.
Nag-iwan siya ng handwritten letter.
Hindi ko binuksan.
Isang hapon, nadatnan niya ako sa library.
“Lia.”
Hindi ko siya pinansin.
“Five minutes.”
“May klase ako.”
“Please.”
Huminga ako nang malalim.
“Ano?”
Namayat siya nang kaunti.
Wala na iyong dating yabang sa mukha niya.
“Sorry.”
Tahimik ako.
“Hindi dahil nahuli ako.”
“Tapos?”
“Kasi ngayon ko lang naisip…”
Napapikit siya.
“Kung talagang pangit ka nga, mali pa rin iyong ginawa ko.”
Doon lang ako tumingin sa kanya.
“Exactly.”
“Ang pinakamasama,” patuloy niya, “nung nakita kitang maganda, bigla kitang gusto makilala.”
Napangiti siya nang mapait.
“Doon ko nakita kung gaano ako kababaw.”
Hindi ko alam kung genuine siya.
Pero hindi na rin mahalaga.
“Good for you.”
“May chance pa ba?”
Diretso akong umiling.
“Wala.”
Namula ang mga mata niya.
“Ganun lang?”
“Hindi ‘ganun lang,’ Rafael.”
Mahinahon akong nagsalita.
“Mahigit walong buwan kitang minahal.”
“Pero minahal kita dahil akala ko mabait ka.”
“Hindi dahil pogi ka.”
Napayuko siya.
“At ngayong alam ko kung paano ka tumingin sa mga taong akala mong hindi attractive…”
“Hindi ko na kilala iyong lalaking minahal ko.”
Wala na siyang sinabi.
Hindi na rin siya muling nangulit.
Samantala, naging kaibigan ko si Noah.
Noong una, awkward.
Lalo na dahil sa mga pagkaing nauna kong ipinadala sa kanya.
Minsan, habang kumakain kami sa cafeteria, tinanong niya:
“Bakit puro strawberry milk?”
Napahawak ako sa noo.
“Sinabi ni Rafael favorite niya.”
“Twelve bottles in two weeks.”
“Sorry!”
Tumawa siya.
“Okay lang. Favorite ko na rin ngayon.”
Doon nagsimula.
Walang biglang romance.
Walang dramatic confession.
Nag-aaral lang kami.
Nagkakape.
Nagpapalitan ng notes.
Minsan, sabay umuuwi.
Nalaman kong nakuha niya ang peklat sa aksidente noong high school.
Hindi siya nahihiya rito.
Hindi rin niya kailangan ng awa.
At isang araw, nang may bagong student na nagsabi sa kanyang “sayang ang mukha mo dahil sa peklat,” ngumiti lang siya.
“Hindi naman naapektuhan utak ko.”
Napatawa ako nang malakas.
Makalipas ang halos isang taon, bumalik kami sa Physics Building pagkatapos ng finals.
Parehong desk.
Parehong bintana.
Nilabas ni Noah ang isang maliit na pink envelope.
Nanlaki ang mata ko.
“Seriously?”
“Nakita ko iyong parehong stationery sa bookstore.”
Inabot niya sa akin.
Sa harap, nakasulat:
For Lia. This time, tama na ang pangalan.
Hindi ko napigilang ngumiti.
Binuksan ko.
Tatlong linya lang.
“Hindi kita nagustuhan dahil maganda ka.
Nagustuhan kita dahil kapag nasasaktan ka, hindi mo ginagawang dahilan iyon para manakit ng iba.
Kung papayag ka, gusto kitang ligawan nang totoo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Nakaw ba ito kay Rafael?”
Natawa siya.
“Masakit.”
“Just checking.”
“May chance ba?”
Nagpanggap akong nag-isip.
Pagkatapos ay iniabot ko sa kanya ang strawberry milk na hawak ko.
“Isang kondisyon.”
“Ano?”
“Wala nang fake account.”
“Deal.”
“Wala nang fake scar.”
Hinawakan niya ang pisngi niya.
“Ito nga iyong problema. Totoo ito.”
Napatawa ako.
At noong gabing iyon, unang beses kong umuwi mula sa Physics Building na hindi dala ang pakiramdam na niloko ako.
Dala ko ang isang simpleng sulat.
At isang taong hindi kailangang magpanggap na ibang tao para mahalin ako.
Mensahe
Hindi nasusukat ang halaga ng isang tao sa ganda ng mukha, kapal ng wallet, o sa opinyon ng ibang tao. Minsan, ang tunay na “pangit” ay hindi nakikita sa salamin—nakikita ito sa paraan ng pagtrato natin sa mga taong sa tingin natin ay mas mababa sa atin.
At kung may taong kailangang magsinungaling, manlait, o manghamak para maramdaman niyang mas mataas siya, huwag mong sayangin ang sarili mo sa pagpapatunay ng halaga mo sa kanya.
Ang tamang tao ay hindi ka pipiliin dahil maganda ka sa litrato.
Pipiliin ka niya dahil kapag wala nang filter, wala nang pagpapanggap, at wala nang audience—ikaw pa rin ang gusto niyang makasama.