Habang Buntis Ako, Nadiskubre Ko ang Lihim na Testamento ng Asawa Ko—Lahat ng Kanyang Yaman ay Mapupunta sa Babaeng Matagal Na Niyang Itinatago, At Doon Ko Nalaman na Ako Pala ang Pinakamalaking Kasinungalingan sa Buhay Niya

Hindi ako umiyak nang makita ko ang testamento.

Hindi rin ako nagwala.

 

Tahimik ko lamang itong isinara, hinaplos ang malaking tiyan ko, at nag-book ng schedule para ipalaglag ang anak na pitong taon kong hinintay.

 

Dahil sa sandaling iyon, naintindihan ko na.

 

Hindi lang pala ako hindi mahal ng asawa ko.

Isa lamang akong pansamantalang kapalit ng babaeng mahal niya mula pa noon.

 

Pitong buwan na akong buntis nang araw na iyon.

 

Naghahanap lang sana ako ng dokumento sa home office ng asawa kong si Marco Villanueva.

 

Isa siya sa mga pinakakilalang negosyante sa Maynila.

Maraming kumpanya.

 

Mga condominium.

 

Pribadong eroplano.

 

Mga resort sa mga isla.

 

Lahat ng bagay na hindi ko kailanman hiniling.

 

Dahil noong ikinasal kami pitong taon na ang nakalipas, malinaw niyang sinabi sa akin:

 

“Hindi ako naniniwala sa lumang tradisyon. Hindi mahalaga ang pera sa pag-aasawa.”

Wala akong natanggap na dowry.

 

Wala ring ari-ariang ipinangalan sa akin.

 

Lahat ng dokumento ay nakapangalan lamang sa kanya.

 

At naniwala akong normal iyon.

 

Mahal ko siya.

 

Sapat na iyon para sa akin noon.

 

Habang naghahanap ako ng papeles, napansin ko ang maliit na vault sa likod ng bookshelf.

Hindi ko alam kung bakit.

 

Pero sinubukan kong ilagay ang birthday ni Jasmine Reyes.

 

Ang scholar na matagal nang tinutulungan ni Marco.

 

At bumukas ang vault.

 

Parang huminto ang mundo.

 

Nasa loob ang isang testamento.

 

Nanginginig ang mga kamay ko habang binabasa iyon.

Lahat.

 

Lahat ng kumpanya.

 

Lahat ng bahay.

 

Lahat ng sasakyan.

 

Lahat ng pribadong eroplano.

 

Lahat ng resort.

 

Kapag namatay si Marco, awtomatikong mapupunta kay Jasmine Reyes.

 

Hindi sa asawa niya.

 

Hindi sa magiging anak niya.

 

Kundi sa babaeng iyon.

 

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

At doon bumukas ang pinto.

 

“Ano ang ginagawa mo?”

 

Napakalamig ng boses ni Marco.

 

Agad niyang inagaw ang mga dokumento.

 

“Birthday ni Jasmine ang password,” mahina kong sabi.

 

Sandaling tumigas ang mukha niya.

 

Pagkatapos ay mabilis niyang isinara ang vault at pinalitan ang password.

“Password lang iyon. Huwag mo nang palakihin.”

 

Napatingin ako sa kanya.

 

Sa unang pagkakataon sa pitong taon.

 

Parang estranghero ang kaharap ko.

 

“Gusto kong makipaghiwalay.”

 

Tumawa siya.

 

Parang biro lang ang narinig.

 

“At dahil lang diyan?”

 

Hindi na ako sumagot.

Tahimik akong lumabas.

 

Kinabukasan, nasa opisina na ako ng abogado.

 

“Mrs. Villanueva,” sabi ng abogado, “may karapatan ka pa rin sa malaking bahagi ng mga ari-ariang nakuha ninyo habang kasal.”

 

Umiling ako.

 

“Ayaw ko ng pera.”

 

“Sigurado ka?”

 

“Oo.”

 

Ang gusto ko lang ay makaalis.

Dahil sa wakas, nakita ko na ang katotohanan.

 

Hindi kailanman para sa akin ang puso ni Marco.

 

Hindi rin pala para sa magiging anak namin.

 

Lahat ng itinabi niya.

 

Lahat ng pinaghirapan niya.

 

Lahat ng pinrotektahan niya.

 

Para kay Jasmine.

At habang mas iniisip ko iyon, mas marami akong naaalala.

 

Noong muntik akong makunan dahil sa pagkadulas sa hagdan.

 

Nasa Hong Kong siya noon.

 

Kasama si Jasmine sa Disneyland.

 

Noong dalawang buwan na ang nakalipas, dinalhan niya ako ng sukat ng katawan para sa wedding gown na ididisenyo ko raw para sa “kaibigan.”

Ako ang kilalang fashion designer.

 

Kahit buntis at mahina, pinagawa niya ako ng bridal gown.

 

Pero habang ginagawa ko iyon, napansin kong eksaktong sukat niya ang nasa papel.

 

At ang initials na nakaburda sa laylayan ng gown?

 

J.R.

 

Jasmine Reyes.

 

Hindi iyon para sa kaibigan.

 

Para iyon sa kanila.

 

At ako mismo ang pinagdisenyo niya ng damit para sa babaeng mahal niya.

 

Kinagabihan, nagluto ako ng hapunan.

 

Nakagawian ko na.

 

Pitong taon ko iyong ginawa.

 

Paulit-ulit kong ininit ang pagkain.

 

Hanggang alas-tres ng madaling-araw.

 

Saka lamang dumating si Marco.

 

Amoy ko agad ang pabango.

 

Pabango ni Jasmine.

 

May bakas pa ng lipstick sa leeg niya.

 

Tumingin siya sa mesa.

 

Pagkatapos ay ngumisi.

 

“Ano? Akala mo maaawa ako?”

 

Diretso siyang umakyat.

 

Parang wala akong halaga.

 

Parang hindi niya nakita ang tiyan kong halos hindi ko na maihakbang.

 

“Marco.”

 

Huminto siya.

 

“Nasa study room ang divorce papers.”

 

Dahan-dahan siyang lumingon.

 

“At gusto mong hiwalayan ako dahil sa testamento?”

 

“Hindi.”

 

Napangiti ako.

 

Sa unang pagkakataon, wala nang sakit sa ngiti ko.

 

“Gusto kitang hiwalayan dahil ngayon ko lang naintindihan na hindi mo ako minahal kahit isang araw.”

 

Biglang tumalim ang tingin niya.

 

“Mag-ingat ka sa mga sinasabi mo.”

 

At doon ko naalala ang pangakong binitiwan niya sampung taon na ang nakalipas.

 

Noong iniligtas ko ang buhay niya.

 

Noong ako ang nasaksak para sa kanya.

 

Noong umiiyak siyang nangakong hindi niya ako sasaktan kailanman.

 

Pero ngayon…

 

Parang wala na siyang natatandaan.

 

Huminga ako nang malalim.

 

At sinabi ang isang bagay na tuluyang nagpabago sa ekspresyon niya.

 

“Sabihin mo nga, Marco… alam ba ni Jasmine kung bakit mo talaga ako pinakasalan?”

 

At bago pa siya makasagot, may dumating na mensahe sa cellphone ko mula mismo kay Jasmine. Nang buksan ko iyon, halos tumigil ang tibok ng puso ko sa nakita ko…

 

Sa screen ng cellphone ko ay isang litrato.

 

Nakahiga si Marco sa kama.

 

Mahigpit niyang yakap si Jasmine habang natutulog.

 

Ang suot niyang pajama ay ako mismo ang bumili noong nakaraang Pasko.

 

Kasunod noon ay sunod-sunod na larawan.

 

Si Marco ang nagsusuklay kay Jasmine.

 

Si Marco ang nagluluto para kay Jasmine.

 

Si Marco ang naghahatid kay Jasmine sa ospital.

 

Si Marco ang nakangiting nakatitig sa kanya sa paraang kailanman ay hindi niya ginawa sa akin.

 

Pagkatapos ay may dumating pang mensahe.

 

“Hindi mo kailangang magalit sa testamento.”

 

“Para lang iyon mapasaya ako.”

 

“At saka, matagal na niya akong minamahal bago pa kayo magkakilala.”

 

Parang may kutsilyong unti-unting sumasaksak sa dibdib ko.

 

Kasunod pa ang isa pang mensahe.

 

“Alam mo bang noong una ka niyang makita, sabi niya kamukha ko raw ang dimples mo?”

 

“Masaya ako. Sana maging katulad mo rin ang magiging anak namin balang araw.”

 

Nanigas ako.

 

Maging anak namin?

 

Paulit-ulit kong binasa ang mensahe.

 

Hanggang sa maramdaman kong umiikot ang paligid.

 

Tumakbo ako sa banyo.

 

Hindi ko mapigilan ang pagsusuka.

 

Habang nakatingin ako sa salamin, nakita ko ang sarili kong pagod na mukha.

 

At doon ko tuluyang naunawaan ang lahat.

 

Hindi ako pinili dahil mahal niya ako.

 

Pinili niya ako dahil kahawig ko ang babaeng gusto niya.

 

Isa lamang akong kapalit.

 

Isang pansamantalang bersyon ni Jasmine habang hindi pa siya handang mapasakanya.

 

Tahimik kong binlock silang dalawa.

 

Si Marco.

 

Si Jasmine.

 

Lahat.

 

Kinabukasan, tuluyan akong lumipat sa maliit na apartment sa Quezon City.

 

Maliit.

 

Simple.

 

Pero sa unang pagkakataon sa maraming taon, nakahinga ako nang maluwag.

 

Akala ko matatapos na ang lahat.

 

Nagkamali ako.

 

Makalipas ang dalawang araw, dumating ang tawag mula sa assistant ni Marco.

 

Pagkasagot ko, siya agad ang nagsalita.

 

“Bakit mo binlock si Jasmine?”

 

Nanlamig ang boses niya.

 

“Alam mong mahina ang puso niya.”

 

“Tingnan mo ang ginawa mo. Nai-stress siya.”

 

Napatawa ako.

 

Sa unang pagkakataon.

 

Hindi dahil masaya ako.

 

Kundi dahil nakakatawa ang sakit.

 

Pitong taon.

 

At kahit ngayong aalis na ako, si Jasmine pa rin ang iniisip niya.

 

Hindi ako.

 

Hindi ang anak namin.

 

Hindi ang babaeng nagmahal sa kanya nang walang kondisyon.

 

“Marco,” sabi ko.

 

“Wala na akong pakialam.”

 

At pinutol ko ang tawag.

 

Tatlong araw pagkatapos noon, dumating ang resulta ng medical examination ko.

 

Kailangan kong magdesisyon.

 

Ipagpapatuloy ko ba ang pagbubuntis?

 

O tatapusin ko na?

 

Buong gabi akong umiyak.

 

Hindi para kay Marco.

 

Kundi para sa batang walang kasalanan.

 

Habang nakahawak ako sa tiyan ko, biglang may malakas na sipa.

 

Isa.

 

Dalawa.

 

Tatlo.

 

Parang may sumisigaw mula sa loob.

 

At doon ako tuluyang bumagsak sa iyak.

 

Hindi ko kaya.

 

Hindi ko kayang parusahan ang anak ko dahil sa kasalanan ng ama niya.

 

Kaya kinansela ko ang operasyon.

 

Pinili kong iligtas ang anak ko.

 

At simulan muli ang buhay ko.

 

Pagkalipas ng ilang buwan, isinilang ko ang isang malusog na batang babae.

 

May maliliit siyang dimples.

 

Eksaktong katulad ng sa akin.

 

Unti-unti akong bumangon.

 

Nagtrabaho.

 

Nagdisenyo muli.

 

Nagtayo ng sarili kong fashion brand.

 

At sa unang pagkakataon, lahat ng kinikita ko ay para sa amin.

 

Hindi para sa isang lalaking hindi marunong magmahal.

 

Lumipas ang dalawang taon.

 

Lumaki nang mabilis ang negosyo ko.

 

At saka ko narinig ang balita.

 

Naghihiwalay na sina Marco at Jasmine.

 

Dahil nalugi ang ilan sa kanyang negosyo.

 

At nang magsimulang mawala ang pera, unti-unti ring nawala ang pagmamahal ni Jasmine.

 

Hindi nagtagal, iniwan siya nito para sa ibang mayamang negosyante.

 

Isang gabi, may kumatok sa pinto ng boutique ko.

 

Pagbukas ko, nakita ko si Marco.

 

Payat.

 

Mukhang pagod.

 

At mas matanda kaysa dati.

 

Matagal siyang nakatitig sa anak kong naglalaro sa loob.

 

“Kamukhang-kamukha mo siya,” mahina niyang sabi.

 

Hindi ako sumagot.

 

Namumula ang mga mata niya.

 

“Sophia…”

 

Unang beses niyang binigkas ang pangalan ko matapos ang napakahabang panahon.

 

“Pwede pa ba tayong magsimula ulit?”

 

Napangiti ako.

 

Hindi dahil may natitira pang pagmamahal.

 

Kundi dahil wala na talaga.

 

“Tapos na tayo noon pa.”

 

Tahimik siyang yumuko.

 

“Ngayon ko lang naintindihan kung sino talaga ang nagmahal sa akin.”

 

“Tama ka,” sagot ko.

 

“Pero huli na.”

 

At isinara ko ang pinto.

 

Hindi dahil galit ako.

 

Kundi dahil wala na siyang lugar sa buhay na pinaghirapan kong buuin muli.

 

Habang pinagmamasdan ko ang anak kong tumatakbo papunta sa akin, naramdaman ko ang kapayapaang matagal kong hinanap.

 

Hindi lahat ng pagkawala ay trahedya.

 

Minsan, ang pag-alis ng maling tao ang simula ng tamang buhay.

 

Mensahe para sa mga mambabasa: Ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa mga pangako, kundi sa mga pinipiling gawin araw-araw. Kapag paulit-ulit kang pinaparamdam na hindi ka mahalaga, huwag matakot umalis. Dahil may mga pagkakataong ang pinakamagandang pag-ibig na matatagpuan mo ay ang paggalang at pagmamahal mo sa sarili mo. ❤️