NAKALIMUTAN LANG NG ASAWA KO ANG KANYANG CELLPHONE KAYA BIGLA SIYANG BUMALIK SA BAHAY—AT NAABUTAN NIYANG ITINATAPON NG SARILI NIYANG INA ANG PAGKAING INIHANDA NIYA PARA SA AKIN, HABANG TATLONG BUWAN NA PALA AKONG LIHIM NA NAGDURUSA MATAPOS MANGANAK!

BAHAGI 2 — Buong Pagpapatuloy Para sa Website

Hindi agad sumagot si Aling Celia.

Nakatayo lamang siya sa tabi ng kama, mahigpit na nakapulupot ang mga daliri sa laylayan ng kanyang damit.

Si Adrian naman ay paulit-ulit na binabasa ang huling pahina ng kuwaderno.

“Ma, tinatanong kita.”

Mas matigas na ang kanyang boses.

“Dinala mo ba ang anak namin sa ibang bahay nang walang pahintulot?”

“Anak, huwag kang maniwala agad sa lahat ng sinusulat ng asawa mo. Pagod lang siya. Alam mo namang hindi pa siya nakakabawi pagkatapos manganak.”

“Hindi iyon ang tanong ko.”

Napaatras si Aling Celia.

Ako naman ay nanginginig habang pinagmamasdan silang dalawa.

Tatlong buwan akong natakot sa sandaling ito.

Pero ngayong narito na, mas natatakot akong baka hindi pa rin ako paniwalaan.

Hinawakan ni Adrian ang kamay ko.

“Mara, ikaw ang magsabi.”

Huminga ako nang malalim.

“Dalawang linggo na ang nakalipas, Maagang umalis si Adrian para sa meeting sa Makati.”

Tumingin ako sa asawa ko.

“Naaalala mo ba noong tumawag ka at sinabi ni Mama na tulog kami ni Nathan?”

Tumango siya.

“Hindi kami natutulog noon.”

Noong araw na iyon, alas-nuwebe ng umaga, pumasok si Aling Celia sa kuwarto at sinabi niyang dadalhin niya si Nathan sa bahay ng isang kaibigan.

Tumanggi ako.

Tatlong buwan pa lamang ang anak ko, at nagpapasuso pa ako.

Pero sinabi niyang masyado akong mahina at kailangan ko raw matutong magtiwala.

Nang subukan kong kunin ang bata, itinulak niya palayo ang kamay ko.

“Anak ko po si Nathan,” sabi ko.

Sinagot niya ako nang malamig.

“Apo ko rin siya. Hindi mo siya pag-aari.”

Dinala niya si Nathan palabas ng bahay.

Wala akong sariling susi dahil sinabi niyang siya muna ang hahawak nito para hindi ako lumabas habang nagpapagaling.

Naiwan akong umiiyak sa kuwarto.

Halos apat na oras bago niya ibinalik ang anak ko.

Namumula ang mukha ni Nathan sa kakaiyak.

“Ma, saan ninyo siya dinala?”

“Sa kaibigan ko. Huwag kang magtanong nang magtanong.”

Nang gabing iyon, nilagnat ako at sumakit ang dibdib ko dahil hindi nakadede si Nathan sa karaniwang oras niya.

Pero ang sinabi ni Aling Celia kay Adrian ay masaya raw kaming nagpahinga buong araw.

Napahawak si Adrian sa noo.

“Bakit hindi mo ako tinawagan, Mara?”

Napayuko ako.

“Kinuha niya ang cellphone ko.”

Napalingon siya sa ina.

“Ano?”

“Sinabi niyang mas mabuting wala muna akong cellphone dahil lagi raw akong umiiyak kapag nakikipag-usap sa ibang tao. Ibinalik lang niya iyon bago ka umuwi.”

Napaupo si Adrian sa upuan.

Matagal siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos ay tumingin siya sa kuwaderno.

“At itong gamot?”

Mas lalo akong nanginig.

“May mga pagkakataong binibigyan niya ako ng tableta pagkatapos ng almusal. Sabi niya bitamina iyon.”

“Anong pangalan?”

“Hindi ko alam. Wala itong kahon. Inilalagay niya sa maliit na lalagyan.”

Mabilis na tumayo si Adrian.

“Nasaan iyon?”

Itinuro ko ang drawer sa kusina.

Sinundan siya ni Aling Celia.

“Anak, hindi mo kailangang halungkatin ang lahat! Ako ang ina mo!”

Pero hindi siya tumigil.

Pagbukas ng drawer, nakita niya ang isang maliit na plastik na lalagyan na may ilang puting tableta.

“Ma, ano ito?”

“Mga gamot ko.”

“Kung gamot mo, bakit mo ibinibigay kay Mara?”

Hindi sumagot ang kanyang ina.

Kinuha ni Adrian ang lalagyan, kinuhanan ito ng litrato, at itinabi para maipakita sa doktor.

Hindi niya hinayaang uminom pa ako ng anumang hindi malinaw ang pinagmulan.

Pagkatapos ay tumawag siya sa aming obstetrician at humingi ng agarang appointment.

“Ma, hindi na puwedeng ipagpaliban ito,” sabi niya.

Biglang umiyak si Aling Celia.

“Ganito na lang ba ang tingin mo sa akin? Kriminal? Dahil sa ilang reklamo ng asawa mo, kakalimutan mo na ang lahat ng sakripisyo ko?”

Noong mga nakaraang buwan, ang ganitong pag-iyak ang laging nagpapatahimik sa akin.

Pero iba ang nangyari ngayon.

“Ma, mahal kita,” sagot ni Adrian. “Pero hindi ibig sabihin noon ay puwede mong saktan ang asawa ko.”

“Pinaghihiwalay tayo ng babaeng iyan!”

“Hindi si Mara ang naghihiwalay sa atin. Ang ginawa mo.”

Napatigil ang kanyang ina.

Iyon ang unang pagkakataong narinig kong nagsalita nang ganoon si Adrian.

Hindi siya sumigaw.

Pero bawat salita niya ay malinaw.

“Mula ngayon, ako na ang mag-aalaga sa asawa at anak ko. Hindi mo na sila maaaring dalhin kung saan nang walang pahintulot namin.”

“Pinalalayas mo ako?”

“Pinapauwi muna kita. Kailangan namin ng ligtas at tahimik na lugar para makabawi.”

Biglang humigpit ang mukha ni Aling Celia.

“Pagkatapos kong isakripisyo ang tatlong buwan ng buhay ko?”

“Ma, hindi sakripisyo ang tawag sa pagpapagutom sa isang bagong panganak.”

Natahimik siya.

Doon ko nakita ang unang bitak sa kanyang matagal nang matatag na pagkukunwari.

Ang katotohanang hindi namin inaasahan

Kinahapunan, dinala ako ni Adrian sa ospital kasama si Nathan.

Sinuri ako ng doktor at nagpakuha ng mga kinakailangang laboratory test.

May mga palatandaan ako ng kakulangan sa nutrisyon at matinding pagkapagod. Kinailangan ding suriin ang aking emosyonal na kalagayan dahil sa patuloy na pag-iyak, takot, at hirap sa pagtulog.

Nang malaman ng doktor na may mga tableta akong naiinom nang hindi ko alam ang pangalan, seryoso ang kanyang naging reaksiyon.

“Hindi dapat basta umiinom ng anumang gamot ang pasyente, lalo na kung nagpapasuso, nang walang malinaw na payo ng doktor.”

Ipinakita ni Adrian ang lalagyan.

Hindi agad matukoy ang laman batay lamang sa itsura ng mga tableta, kaya pinayuhan kaming huwag na itong gamitin at ipasuri sa angkop na propesyonal.

Habang hinihintay ang mga resulta, tinanong ako ng doktor tungkol sa mga nangyari sa bahay.

Sa unang pagkakataon, nasabi ko ang lahat nang walang takot na may makikinig sa likod ng pinto.

Ikinuwento ko ang gutom.

Ang pananakit ng sugat habang pinipilit akong maglinis.

Ang mga gabing pinagsasabihan akong masamang ina kapag hindi agad tumitigil sa pag-iyak si Nathan.

At ang takot kong baka isang araw ay tuluyan nang kunin sa akin ang anak ko.

Tahimik na nakaupo si Adrian.

Nang matapos ako, nakita kong may luha sa kanyang pisngi.

“Bakit hindi ko napansin?” bulong niya.

Hinawakan ko ang kanyang kamay.

“Dahil sa tuwing umuuwi ka, maayos ang lahat.”

Pagkatapos ng konsultasyon, hindi muna kami bumalik sa bahay.

Dinala niya kami sa isang maliit na hotel malapit sa ospital upang makapagpahinga habang inaayos ang aming sitwasyon.

Kinagabihan, may tumawag kay Adrian.

Ang kapatid niyang si Bianca.

“Kuya, totoo bang pinalayas mo si Mama?”

“Bianca, hindi mo alam ang nangyari.”

“May alam ako.”

Napatingin si Adrian sa telepono.

“Ano?”

Sandaling natahimik ang kapatid niya.

“Kuya, may ipinadala sa akin si Mama noong nakaraang buwan.”

Isang video.

Nasa bahay ng isang kaibigan ni Aling Celia si Nathan.

Karga siya ng isang babaeng hindi ko kilala.

Sa likuran, maririnig ang boses ng biyenan ko.

“Kapag hindi na kayang alagaan ni Mara ang bata, baka kailangan nang ako ang magdesisyon para sa apo ko.”

Parang tumigil ang mundo ko.

Hindi lamang pala ako pinagkaitan ng pagkain at pahinga.

Unti-unti rin pala akong inilalarawan bilang isang inang hindi kayang mag-alaga ng sariling anak.

Ipinadala ni Bianca ang video at ang mga mensaheng natanggap niya.

May isa pang mensahe si Aling Celia.

“Mas mabuti sigurong sa akin muna si Nathan. Masyadong mahina ang nanay niya, at baka hindi kayanin ni Adrian ang responsibilidad.”

Napahawak ako kay Nathan.

Mahimbing siyang natutulog sa aking kandungan.

Niyakap ko siya nang mas mahigpit.

“Hindi nila siya kukunin sa akin,” bulong ko.

Lumuhod si Adrian sa harap ko.

“Hindi. Hindi na kita hahayaang mag-isa sa ganito.”

Ang paghaharap

Makalipas ang tatlong araw, nagpasya kaming kausapin si Aling Celia sa presensiya ni Bianca.

Hindi ko gustong makipag-away.

Gusto ko lamang malaman kung bakit.

Pagdating niya, agad siyang tumingin kay Nathan.

“Apo ko!”

Lumapit siya upang kunin ang bata.

Pero umatras ako.

“Ma, dito muna siya sa akin.”

Nanigas ang kanyang mukha.

“Ngayon, pinagbabawalan mo na akong kargahin ang sarili kong apo?”

Sumagot si Adrian.

“Hindi pa kami handang iwan si Nathan sa iyo. Kailangan mo munang respetuhin ang desisyon namin.”

Umupo si Aling Celia.

Inilapag ni Adrian sa mesa ang kuwaderno, ang mga litrato ng pagkain, at ang mga mensaheng ipinadala niya kay Bianca.

“Ma, gusto kong marinig ang totoo.”

Matagal siyang nakatitig sa mga papel.

Pagkatapos ay nagsalita siya.

“Noong ipinanganak kita, Adrian, wala akong tumulong sa akin. Maaga akong bumalik sa trabaho. Ako ang nagluto, naglinis, nag-alaga sa iyo. Walang nagtanong kung pagod ako.”

Tumingin siya sa akin.

“Pero si Mara, lahat na lang kailangan. May sariling kuwarto, may espesyal na pagkain, may asawang gumigising nang madaling-araw para magluto.”

Unti-unting napuno ng luha ang kanyang mga mata.

“Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan siyang alagaan nang ganoon samantalang ako noon, kinaya ko ang lahat.”

Doon ko naunawaan ang pinagmulan ng kanyang galit.

Hindi dahil may ginawa akong masama.

Kundi dahil may natatanggap akong pagmamahal at pag-aarugang hindi niya naranasan.

Pero hindi sapat na dahilan iyon.