BAHAGI 3 — ANG BAGONG KABANATA SA REYES GLOBAL HOLDINGS

Isang taon na ang lumipas mula nang gabing iyon sa opisina ni Isabella—ang gabing binago ng dalawang platong adobo ang takbo ng aming buhay ng anak ko.

Ang dati naming tinutulugan sa ilalim ng tulay sa Mandaluyong ay isa na lamang bangungot ng nakaraan. Ngayon, si Liam ay nasa ikasiyam na taon na ng kaniyang pag-aaral, nag-aaral sa isang pribadong paaralan kung saan ang mga bayarin ay regular na sinusuportahan ng programa ng foundation, habang ako naman ay tuluyan nang naging Executive Operations Manager ng Reyes Global Holdings.

Ngunit ang buhay sa korporasyon ay hindi puro tagumpay nang walang pagsubok. Bagamat unti-unti ko nang naibabalik ang aking pangalan sa industriya ng teknolohiya, may mga araw na ang anino ng nakaraan ay pilit pa ring sumusubok sa aking katatagan.

Isang umaga, habang abala ako sa pagsusuri ng mga piskal na ulat para sa paparating na expansion project ng kumpanya sa Visayas, biglang bumukas ang pinto ng aking opisina. Si Isabella.

Hindi na ito ang pormal at malamig na CEO na nakaharap ko noong unang araw ng aking aplikasyon. Isa na siyang kasama, kaibigan, at sa ilang pagkakataon, ang tanging taong nakakaunawa sa mga tahimik kong pangamba.

“Adrian, may problema ba sa Q3 logistics budget?” tanong niya habang inilalagay sa ibabaw ng aking mesa ang isang tasa ng mainit na kape.

Tumingin ako sa kaniya at ngumiti nang bahagya. “Wala naman, Isabella. Medyo sinusuri ko lang ang mga tinatayang gastusin para sa bagong data center sa Cebu. May ilang suppliers kasi na tila nagtataas ng presyo nang walang pasubali.”

Umupo siya sa silyang kaharap ng aking mesa. “Kailangan nating ipatawag ang vendor audit team. Huwag mong hayaang maulit ang nangyari noong nakaraan na ikaw ang nasisisi sa mga bagay na hindi naman kontrolado ng departamento mo.”

Alam ko kung bakit ganoon na lamang ang pag-iingat niya sa akin. Bagamat unti-unti ko nang nakukuha ang respeto ng ibang mga executive, may ilan pa rin sa board na nagdududa sa aking kakayahan dahil lamang sa naging kasaysayan ng pagbagsak ng aking dating kumpanya. Ngunit hindi na ako ang Adrian na madaling panghinaan ng loob. Ang mga buwang lumipas sa ilalim ng pamumuno ng Reyes Global Holdings ay nagbigay sa akin ng bagong tatag.

ANG PAGBABALIK NG ISANG LUMANG KAKILALA

Makalisan ang ilang araw, isang hindi inaasahang pangyayari ang yumanig sa aming kumpanya.

Habang nagaganap ang isang malaking tech convention sa BGC kung saan pangunahing tagapagsalita si Isabella, isang lalaki ang lumapit sa aming booth habang ako ay nag-aayos ng mga presentasyon.

Napatigil ako nang makita ko ang kaniyang mukha.

Si Marcus Tan. Ang dating business partner ko na tumakas dalawang taon na ang nakalipas dala ang milyun-milyong pondo ng aming kumpanya, ang dahilan kung bakit kami lumubog sa utang at natagpuan sa ilalim ng tulay.

Naka-designer suit si Marcus, mayabang ang ngiti, at may kasamang dalawang banyagang mamumuhunan.

“Well, well, well… Adrian Mendoza,” bungad niya habang papalapit sa akin. “Hindi ko akalaing makikita pa kita rito. Akala ko ba ay tuluyan ka nang nawalan ng tirahan?”

Nanigas ang buong katawan ko. Ang boses na iyon ay nagbalik ng lahat ng galit, pighati, at mga gabing umiiyak si Liam dahil sa gutom.

“Anong ginagawa mo rito, Marcus?” mariin kong tanong, pinipigilang sumabog ang aking galit sa harap ng maraming tao.

“Nandito para sa business, siyempre. May kinatawan ako sa venture na ito. At nakikita ko, empleyado ka na lang pala ngayon? Napakababa naman ng narating ng dating CEO,” sarkastikong sabi niya habang tumatawa.

Bago pa ako makatugon, naramdaman ko ang isang malamig at matatag na presensiya sa aking tagiliran.

Si Isabella.

Dumating siya kasama ang dalawang security personnel ng kumpanya at ang legal counsel namin. Seryoso ang kaniyang mukha, walang bakas ng ngiti, at ang kaniyang mga mata ay tila mapanira kung tumingin kay Marcus.

“Mr. Marcus Tan, kung hindi ako nagkakamali,” panimula ni Isabella, ang kaniyang boses ay malinaw at sapat para marinig ng mga taong nakapaligid sa amin. “Ikaw ang taong may nakabinbing warrant of arrest dahil sa kasong syndicated estafa at malversation of funds mula sa iba’t ibang tech startups dito sa Pilipinas, kabilang na ang kumpanya ni Mr. Mendoza noon.”

Namutla si Marcus. “I… I have my lawyers. Hindi mo ako pwedeng bastusin sa ganitong publikong lugar—”

“Hindi kita binabastos, Mr. Tan. Binibigyan lamang kita ng babala,” putol ni Isabella sa kaniya. “Ang Reyes Global Holdings ang pangunahing financier ng convention na ito. At bilang CEO, may karapatan akong magpasya kung sino ang nararapat na tumapak sa mga pasilidad na ito.”

Bumaling si Isabella sa mga security guard. “Escort Mr. Tan outside. And make sure to notify our legal department para maaksyunan agad ang mga dokumentong isinumite natin sa National Bureau of Investigation.”

“Mr. Mendoza, sisisiguruhin kong magsisi ka rito!” sigaw ni Marcus habang pilit siyang kinakaladkad palayo ng mga guwardiya.

Nang tumahimik ang paligid, lumingon sa akin si Isabella. Hinawakan niya nang bahagya ang aking braso.

“Ayos ka lang ba, Adrian?” tanong niya, may pag-aalala sa kaniyang boses.

Huminga ako nang malalim at ngumiti nang mapait. “Oo, Isabella. Matagal ko nang hinanda ang sarili ko sa araw na makikita ko siya ulit. Pero… hindi ko akalaing ikaw pa ang magtatanggol sa akin sa harap ng maraming tao.”

“Hindi lamang kita pinagtanggol dahil boss mo ako, Adrian,” seryosong sagot niya. “Pinagtanggol ko ang isang kaibigan. At higit sa lahat, pinagtanggol ko ang katotohanan.”

ANG DESISYON SA BUHAY AT PUSO

Makalipas ang ilang linggo, tuluyang naaresto si Marcus Tan dahil sa tulong ng mga ebidensiyang ibinigay ng aming legal team at ng mga rekord na iningatan ko noon. Ang kabanatang iyon ng aking nakaraan ay tuluyan nang isinara ng batas.

Isang gabi, matapos ang isang mahabang linggo ng trabaho, inimbitahan ako ni Isabella sa kaniyang bahay sa Forbes Park—hindi para sa isang pormal na pagtitipon kundi para maghapunan kasama si Liam.

Nagluluto si Isabella sa kaniyang malinis at modernong kusina nang dumating kami. Si Liam naman ay tuwang-tuwang nakipaglaro sa kaniyang aso sa hardin.

Pumasok ako sa kusina at nakita ko siyang abala sa paghahanda ng hapunan.

May dalawang plato ng adobo sa ibabaw ng mesa.

Napatigil ako. Napangiti ako nang kusa.

“Bakitdalawang plato na naman?” tanong ko habang lumalapit.

Humarap si Isabella, hawak ang isang sandok, at ngumiti nang may pagka-pilyo. “Dahil alam kong gutom na ang paborito kong kasama sa trabaho. At isa pa, natutuhan ko na mas masabaw at mas masarap ang adobo kapag may kahati ka.”

Umupo ako sa tapat ng mesa. Habang pinapanood ko siyang maghain, naramdaman ko ang kakaibang init sa aking dibdib—isang bagay na matagal nang nawala mula nang gumuho ang aking mundo noon.

“Isabella,” tawag ko nang seryoso.

Huminto siya sa pag-aayos at tumingin sa akin. “Bakit, Adrian?”

“Noong mga panahong nasa ilalim kami ng tulay ni Liam, akala ko tapos na ang buhay ko. Akala ko ang tanging papel ko na lang sa mundo ay maging isang amang bigo,” pagtatapat ko. “Pero dumating ka. Binigyan mo ako ng trabaho, ng tirahan, at ng pagkakataong muling mangarap.”

Lumapit siya at naupo sa tapat ko. “Hindi ko ibinigay ang mga iyon dahilawa ako sa iyo, Adrian. Ibininigay ko ang mga iyon dahil pinatunayan mong kaya mong bumangon mula sa putik nang walang hinihinging kapalit.”

Hinawakan ko ang kaniyang kamay. Sa unang pagkakataon sa loob ng napakahabang panahon, walang takot sa aking puso.

“Kung sakaling… sakaling magsimula ulit tayo,” mahinahon kong sinabi, “hindi na bilang mga kaklase noong high school, kundi bilang dalawang taong natutong magmahal at lumaban sa hamon ng buhay… papayagan mo kaya akong maging bahagi ng kinabukasan mo?”

Nangilid ang luha sa mga mata ni Isabella, ngunit malawak ang ngiti sa kaniyang labi.

“Labing-anim na taon ko nang hinihintay ang tanong na iyan, Adrian,” sagot niya habang pinipisil ang aking kamay. “Matagal na akong handa.”

Sa labas ng bintana, narinig namin ang tawag ni Liam mula sa hardin: “Tita Bella! Papa! Luto na ba ang adobo? Gutom na po ako!”

Sabay kaming natawa ni Isabella. Tumayo kami at naglakad patungo sa pinto, magkasama, hawak ang kamay ng isa’t isa.

Ang kuwentong nagsimula sa isang simpleng tulong sa loob ng isang madilim na silid-aralan at sa dalawang platong adobo noong 2007 ay hindi pala nagtapos sa pagbagsak. Ito ay nagsimula pa lamang.

Dahil sa huli, ang tunay na pag-ibig at tagumpay ay hindi nasusukat sa kung gaano kalaki ang iyong kayamanan, kundi sa tapang mong bumangon muli kasama ang mga taong tunay na nagmamahal sa iyo.