NAGISING AKONG WALANG SAPLOT SA KAMA NG BOSS NA KINATATAKUTAN NG BUONG KUMPANYA… PERO ANG MAS…

Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang ganoong lalaki.

Mas lalo na nang makilala niya ang pamilya ko.

Dumating siya sa bahay namin sa Bulacan na may dalang prutas at isang malaking kahon ng ensaymada.

Akala ko magiging pormal ang buong gabi.

Pero pagdating pa lamang niya, sinalubong na siya ng tatay ko.

“Marunong ka bang mag-ihaw?”

Napakurap si Adrian.

“Opo?”

“Halika. May bangus tayo sa likod.”

At ganoon lang.

Ang CEO ng isang malaking kumpanya ay biglang naging assistant ng tatay ko sa pag-iihaw ng bangus.

Pagbalik nila sa hapag, may uling na sa kanyang puting polo.

At nakangiti ang tatay ko.

Bihira iyong mangyari.

“Maayos itong boyfriend mo,” bulong ni Papa.

“Pa, hindi ko pa boyfriend!”

Tumingin siya kay Adrian.

“Ah, nanliligaw pa lang pala?”

Tumango si Adrian.

“Opo.”

“Kung ganoon, dagdagan mo ang uling. Hindi pa luto ang kabilang bangus.”

Hindi ko alam kung maaawa ako o matatawa.

Pero nang gabing iyon, habang naghuhugas kami ng pinggan, lumapit sa akin si Mama.

“Anak, gusto mo ba talaga siya?”

Napatingin ako sa bintana.

Nasa labas si Adrian.

Nakikipag-usap sa tatay ko.

Pareho silang tumatawa.

“Oo, Ma.”

“Eh bakit parang natatakot ka?”

Hindi ako agad nakasagot.

“Dahil baka hindi magtagal.”

Hinawakan ni Mama ang kamay ko.

“Anak, walang makakapangako na hindi ka masasaktan. Pero huwag mong tanggihan ang isang magandang bagay dahil lamang sa takot mong mawala ito.”

Hindi ko alam kung bakit, pero napaiyak ako.

Tahimik lang.

Habang may hawak na basang plato.

Hindi naging perpekto ang relasyon namin.

Sa katunayan, bago pa man kami opisyal na naging magkasintahan, nagkaroon na kami ng unang malaking away.

Dahil sa trabaho.

May isang malaking project na pinaghirapan ko nang halos dalawang buwan.

Ako ang gumawa ng financial analysis.

Ako ang nagpresenta sa team.

Ako rin ang halos hindi natulog para matapos ang lahat bago ang deadline.

Pero nang dumating ang araw ng final presentation, hindi ako isinama ng bagong manager namin.

Ang dahilan?

“Mas bagay na senior staff ang humarap sa board.”

Hindi ako nagsalita.

Pero nang makita kong ipinresenta ng ibang tao ang trabaho ko na para bang siya ang gumawa, halos maiyak ako sa galit.

Nalaman iyon ni Adrian.

Kinabukasan, ipinatawag niya ang buong project team.

At sa harap ng lahat, tinanong niya kung sino ang gumawa ng financial model.

Walang sumagot.

Hanggang sa binanggit niya ang pangalan ko.

“Isabella Mendoza.”

Biglang nagtinginan ang lahat.

“Siya ang gumawa ng modelong ginagamit ninyo ngayon. Bakit wala siya sa presentation?”

Tahimik ang buong silid.

At sa halip na matuwa…

Nagalit ako.

Pagkatapos ng meeting, dumiretso ako sa opisina niya.

“Bakit mo ginawa iyon?”

Nagulat siya.

“Ano?”

“Sinabi mo sa harap ng lahat na ako ang gumawa!”

“Dahil totoo naman.”

“Alam ko! Pero ngayon, iisipin nilang ipinagtanggol mo ako dahil nililigawan mo ako!”

Napahinto siya.

“Isabella, hindi ko hahayaang angkinin ng ibang tao ang trabaho mo.”

“Pero kailangan kong ipaglaban ang sarili ko!”

Tumahimik siya.

At sa unang pagkakataon, nakita kong hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

Lumabas ako ng opisina niyang umiiyak.

Hindi dahil galit ako sa kanya.

Kundi dahil alam kong tama ang ginawa niya, pero mali ang pakiramdam ko sa paraan.

Kinagabihan, may kumatok sa pinto ng condo ko.

Si Adrian.

Walang bulaklak.

Walang pagkain.

May dala lamang siyang maliit na folder.

“Ano iyan?”

“Ang bagong presentation schedule.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit?”

“Ikaw ang magpepresenta sa board sa susunod na linggo.”

“Adrian…”

“Hindi ako ang maghahanda sa iyo. Hindi rin ako makikialam sa evaluation. Ang project manager mo ang mag-aayos ng proseso.”

Napatingin ako sa kanya.

“At kung pumalpak ako?”

“Kung pumalpak ka, matututo ka.”

Napangiti ako.

“Ang sama mo.”

“Alam ko.”

“At kung magaling ako?”

“Eh di magaling ka.”

Natawa ako.

Pagkatapos ay niyakap ko siya.

Mahigpit.

Napakatagal.

At doon ko unang sinabi ang mga salitang matagal ko nang pinipigilan.

“Adrian, gusto rin kita.”

Hindi siya gumalaw.

“Ulitin mo.”

“Ayaw ko.”

“Isabella.”

“Gusto kita!”

Bigla niya akong niyakap nang mas mahigpit.

At sa unang pagkakataon, naramdaman kong mabilis din pala ang tibok ng puso ng Ice King.

Anim na buwan matapos ang business trip sa Cebu, opisyal na kaming magkasintahan.

Hindi na lihim.

Pero hindi rin namin ginawang palabas ang relasyon namin.

Nagpaalam ako sa HR at sinunod namin ang mga patakaran ng kumpanya tungkol sa relasyon sa trabaho. Nanatili akong nasa hiwalay na team, at wala nang direktang papel si Adrian sa aking performance evaluation o promotion.

May mga nagtsismis pa rin.

May mga nagtanong kung paano ko nahuli ang puso ng Ice King.

May ilan ding nagsabing siguradong maganda ang magiging career ko dahil boyfriend ko ang CEO.

Masakit.

Pero sa pagkakataong iyon, hindi na ako nagtago.

Tinapos ko ang project.

Nagpresenta ako sa board.

At makalipas ang ilang buwan, inalok ako ng promotion.

Tinanggap ko iyon matapos dumaan sa normal na proseso ng evaluation.

Nang gabing iyon, nag-celebrate kami ni Adrian sa parehong karinderyang pinuntahan namin noong unang date.

“Congratulations, Ms. Mendoza.”

“Thank you, Mr. Villareal.”

“Mas mataas na ang posisyon mo ngayon.”

“Oo.”

“Mas mataas na rin ba ang standards mo sa boyfriend?”

Nagkunwari akong nag-isip.

“Medyo.”

Napataas ang kilay niya.

“Talaga?”

“Oo. Gusto ko iyong marunong nang kumain ng maanghang.”

Tumawa siya.

At saka inilabas ang isang maliit na kahon mula sa bulsa niya.

Biglang tumigil ang mundo ko.

“Adrian…”

Binuksan niya iyon.

Isang singsing.

Simple.

May maliit na brilyante sa gitna.

Hindi ko alam kung bakit, pero agad akong napaiyak.

“Sandali! Hindi pa ako handa!”

Napakurap siya.

“Para saan?”

“Para sa proposal!”

Tumingin siya sa singsing.

Pagkatapos ay sa akin.

“Isabella, birthday gift mo ito.”

Napatigil ako.

“Ano?!”

“Birthday mo sa Linggo.”

Gusto kong ibalibag ang sarili ko sa mesa.

Pero bigla siyang tumawa.

At habang pinupunasan ko ang luha ko sa sobrang kahihiyan, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

“Pero kung gusto mo…”

Huminto siya.

At doon ko napansing hindi na siya tumatawa.

“May isa pa akong singsing.”

Hindi ko alam kung paano niya nagawang magdala ng dalawang singsing sa isang date.

Hindi ko rin alam kung gaano na niya katagal pinagplanuhan iyon.

Pero nang lumuhod siya sa harap ko, sa gitna ng maliit na karinderyang may plastik na upuan at maingay na electric fan, wala akong ibang narinig kundi ang sarili kong puso.

“Isabella Mendoza…”

Napahawak ako sa bibig.

“Adrian, tumayo ka! Marumi ang sahig!”

Hindi siya tumayo.

Ngumiti lamang siya.

“Noong una kitang nakilala, binigyan mo ako ng sandwich dahil akala mo hindi pa ako kumakain.”

Natawa ako habang umiiyak.

“Totoo naman!”

“At noong sumunod kitang nakita sa opisina, tinawag mo akong Sir nang halos sampung beses sa loob ng dalawang minuto.”

“Kinakabahan ako!”

“Alam ko.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Marami akong kayang bilhin, Isabella. Pero hindi ko kayang bilhin ang pakiramdam na may isang taong naghihintay sa akin sa bahay dahil gusto niya akong makasama, hindi dahil may kailangan siya.”

Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.

“Hindi ko maipapangakong magiging madali ang lahat. May mga araw na magiging masungit ako. May mga pagkakataong mag-aaway tayo. At siguradong may mga panahong hindi tayo magkakaintindihan.”

Napangiti ako.

“Marami na ngang ganoon.”

Tumawa ang mga taong nanonood sa paligid namin.

“Pero gusto kong ikaw ang kasama ko sa lahat ng iyon.”

Binuksan niya ang pangalawang kahon.

“Isabella, papayag ka bang maging asawa ko?”

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil sa likod niya…

May isang matandang babae na umiiyak habang hawak ang cellphone.

Si Tita Elena!

At sa tabi niya…

Ang nanay ko!

Ang tatay ko!

Pati ang nakababata kong kapatid na abala sa pagkain ng lumpiang Shanghai!

“ALAM NINYONG LAHAT?!”

Sabay-sabay silang tumawa.

Si Adrian naman, nakaluhod pa rin.

“Isabella, puwede bang sagutin mo muna ako? Nangangalay na ang tuhod ko.”

Humagalpak ako ng tawa.

At saka tumango.

“Oo.”

Napapikit siya.

“Talaga?”

“Oo, Adrian. Papakasalan kita!”

Tumayo siya at niyakap ako.

Mahigpit.

Habang nagsisigawan ang pamilya namin sa tuwa.

At sa gitna ng lahat ng iyon, narinig ko ang tatay kong sumigaw:

“ADRIAN! HUWAG MONG KALIMUTAN ANG BANGUS SA KASAL!”

Isang taon ang lumipas.

Hindi kami nagpakasal sa isang napakalaking hotel.

Hindi rin kami nag-imbita ng limang daang tao.

Pinili namin ang isang maliit na garden wedding sa Tagaytay.

May puting bulaklak.

May simpleng dekorasyon.

At may napakagandang tanawin ng Taal Lake.

Nang makita kong nakatayo si Adrian sa dulo ng aisle, bigla kong naalala ang unang umagang nagising ako sa presidential suite sa Cebu.

Ang takot.

Ang kahihiyan.

Ang pakiramdam na gusto kong tumakas at magpalit ng pangalan.

Kung may nagsabi sa akin noon na ang lalaking nakatayo sa harap ng bintana ang magiging asawa ko, malamang ay tumawa ako.

O nahimatay.

Posibleng pareho.

Habang naglalakad ako papunta sa kanya, nakita kong pinupunasan niya ang kanyang mga mata.

Napangiti ako.

Pagdating ko sa harap niya, bumulong ako:

“Umiiyak ka?”

Umiling siya.

“Mainit lang.”

“Adrian, nasa Tagaytay tayo.”

“Alam ko.”

“At may malamig na hangin.”

“Alam ko rin.”

Natawa ako.

At sa wakas, umamin siya.

“Okay. Umiiyak ako.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Mas bagay sa iyo ang nakangiti.”

Ngumiti siya.

Iyong ngiting dati ay akala ko hindi ko kailanman makikita.

Pagkatapos ng kasal, bumalik kami sa Cebu.

Hindi para sa business trip.

Kundi para sa honeymoon namin.

At oo.

Sa parehong hotel.

Sa parehong presidential suite.

Nang buksan ng hotel staff ang pinto, napahinto ako.

Parehong malaking bintana.

Parehong tanawin ng dagat.

Parehong napakalambot na kama.

Pero ngayon, wala nang takot.

Wala nang pag-aalinlangan.

At higit sa lahat, wala nang alak na kailangan kong inumin para iligtas ang boss ko sa mga kliyente.

“Naalala mo ito?” tanong ni Adrian habang inilalapag ang maleta namin.

“Oo.”

“Ano ang una mong naisip noong nagising ka rito?”

“Na gusto kong lumipat ng bansa.”

Tumawa siya.

“Talaga?”

“Oo. Plano ko nang magtago sa probinsya at magtinda ng banana cue.”

Lumapit siya at niyakap ako mula sa likod.

“Buti na lang hindi mo ginawa.”

“Bakit?”

“Dahil hindi ko alam kung paano kita hahanapin.”

Lumingon ako.

“Eh di bumili ka ng banana cue sa lahat ng probinsya.”

Napatawa siya.

At habang nakatayo kami sa harap ng malaking bintana, may bigla akong naalala.

“Adrian, may isang tanong pa pala ako.”

“Ano iyon?”

“Noong gabing iyon… bakit ka pumayag na matulog sa tabi ko kahit sobrang lasing ko?”

Natahimik siya.

Pagkatapos ay napangiti.

“Dahil noong sinubukan kong lumipat sa sofa, hinawakan mo ang kamay ko.”

“At?”

“Sinabi mong natatakot kang matulog nang mag-isa.”

Napayuko ako.

Hindi ko maalala iyon.

“At sinabi mo rin na kapag iniwan kita, hindi mo na ako bibigyan ng sandwich kahit kailan.”

Napahagalpak ako ng tawa.

“ANG SAMA KO!”

“Oo.”

“At pumayag ka naman?”

Hinawakan niya ang pisngi ko.

“Oo. Pero sa armchair ako natulog nang halos buong gabi. Lumipat lang ako sa kabilang gilid ng kama nang magising ka at paulit-ulit mong hinahanap ang kamay ko.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pero bakit hindi mo agad sinabi sa akin noong umaga?”

“Binigyan kita ng pagkakataong kumalma. At gusto kong ikaw mismo ang magtanong kapag handa ka na.”

Tahimik akong yumakap sa kanya.

Makalipas ang ilang sandali, bigla siyang nagsalita.

“Pero may isa pa akong hindi nasabi tungkol sa gabing iyon.”

Napahiwalay ako sa kanya.

“Ano na naman?!”

Kinuha niya ang cellphone niya at binuksan ang isang lumang video.

Nasa screen ako.

Nakaupo sa sofa ng hotel.

May hawak na unan.

At seryosong-seryoso akong nakikipag-usap sa kanya.

“Adrian Villareal! Makinig kang mabuti!”

Halos mapasigaw ako.

“BURAHIN MO IYAN!”

Pero pinindot na niya ang play.

Sa video, nakaturo ako sa kanya habang sinasabi:

“Kapag naging asawa kita, bawal kang magsungit sa umaga! At dapat marunong kang magluto ng sinigang! At kailangan mong mahalin ang nanay ko!”

Sa likod ng camera, narinig ko ang mahinang tawa niya.

“Okay. May iba pa ba?”

Tumango ang lasing kong sarili.

“Oo!”

“Ano?”

Bigla akong napaiyak sa video.

“Huwag mo akong iiwan, ha?”

Natigilan ako.

Sa video, lumuhod si Adrian sa harap ko at marahang hinawakan ang kamay ko.

“Hindi kita iiwan ngayong gabi. Ligtas ka rito. Bukas, kapag maayos na ang pakiramdam mo, saka tayo mag-uusap.”

Natapos ang video.

Tahimik ang buong kuwarto.

Pagkatapos, dahan-dahan akong tumingin sa asawa ko.

“Adrian…”

“Hmm?”

“Marunong ka na bang magluto ng sinigang?”

Napakurap siya.

“Isabella, iyon talaga ang itatanong mo?”

Tumawa ako.

At saka ko siya hinalikan.

Makalipas ang tatlong taon, may isang maliit na batang babae na tumatakbo sa aming sala.

Dalawang taong gulang.

Malalaki ang mga mata.

At kapag nakasimangot…

Diyos ko.

Kopyang-kopya ng tatay niya.

“Daddy!”

Agad na ibinaba ni Adrian ang laptop niya.

“Yes, princess?”

“Milk!”

Tumayo siya.

“Okay, Daddy will get your milk.”

Napatingin ako sa kanya mula sa kusina.

Ang dating Ice King.

Ang lalaking kayang patahimikin ang buong conference room sa isang tingin.

Ngayon, nakasuot ng apron na may malalaking dilaw na pato.

May hawak na pink na milk bottle.

At may maliit na hair clip na nakasabit sa kanyang buhok dahil pinaglaruan siya ng anak namin.

“Adrian!”

Lumingon siya.

“Ano?”

“May meeting ka sa loob ng sampung minuto.”

“Alam ko.”

“May hair clip ka pa sa buhok!”

Hinawakan niya iyon.

Pagkatapos ay tumingin sa anak namin.

“Princess, puwede bang tanggalin muna ni Daddy ito?”

Umiling ang bata.

“No!”

Napabuntong-hininga siya.

“Okay.”

At ganoon nga.

Pumasok ang CEO sa online meeting na may pink na hair clip sa buhok.

Nang makita iyon ng kanyang mga empleyado, walang nangahas na tumawa.

Maliban sa akin.

Dahil nakaupo ako sa kabilang bahagi ng sala at halos hindi na makahinga sa kakatawa.

Pagkatapos ng meeting, lumapit siya sa akin.

“Masaya ka?”

“Sobra!”

“Talaga?”

“Oo!”

Bigla niya akong niyakap.

At habang tumatawa ako, bumulong siya sa tainga ko:

“Mrs. Villareal, may utang ka sa akin.”

Napangiti ako.

“Ano naman?”

“Isang date. Tayong dalawa lang.”

“Kailan?”

“Ngayong gabi.”

“Saan?”

Tumingin siya sa akin.

At ngumiti.

“Sa karinderya.”

Minsan, kapag tinatanong ako ng mga kaibigan ko kung paano ko napangasawa ang lalaking dating kinatatakutan ng buong kumpanya, hindi ko alam kung saan magsisimula.

Sa sandwich ba?

Sa business trip?

Sa gabing nalasing ako at halos masira ang buong pagkatao ko sa kahihiyan?

O sa umagang nagising akong walang suot sa kanyang kama at akala ko katapusan na ng career ko?

Marahil wala sa mga iyon.

Dahil hindi naman nagsimula ang pagmamahal namin sa isang engrandeng pangyayari.

Nagsimula iyon sa maliliit na bagay.

Sa isang sandwich na ibinigay ko sa isang estranghero.

Sa isang baso ng tubig na iniabot niya noong masama ang pakiramdam ko.

Sa mga gabing naghihintay siya hanggang makauwi ako nang ligtas.

Sa mga pagkakataong pinili naming makinig sa isa’t isa kahit mas madaling magalit.

At sa isang lalaking minsang sinabi ng buong kumpanya na walang puso.

Ngayon, siya ang unang gumigising tuwing madaling-araw kapag umiiyak ang anak namin.

Siya ang nagluluto ng almusal tuwing Linggo.

At siya rin ang lalaking hindi kailanman nakakalimot na bumili ng paborito kong ensaymada kapag alam niyang pagod ako.

Minsan, tinanong ko siya:

“Adrian, kung hindi ako nalasing noong gabing iyon, liligawan mo pa rin ba ako?”

Hindi siya nagdalawang-isip.

“Oo.”

“Paano?”

“Mag-iimbento ako ng dahilan para makasama ka sa coffee shop.”

“At kung tumanggi ako?”

“Maghihintay ako.”

“At kung hindi talaga kita gusto?”

Napatingin siya sa akin.

“Eh di hindi mo ako gusto. Hindi naman kita puwedeng pilitin.”

Natawa ako.

“Ang boring mong sumagot!”

Ngumiti siya.

“Pero masaya ako na pinili mo ako.”

Sumandal ako sa kanyang balikat.

Sa kabilang bahagi ng sala, mahimbing na natutulog ang anak namin.

Tahimik ang bahay.

Walang conference room.

Walang mamahaling kontrata.

Walang empleyadong kinakabahan sa tuwing maririnig ang kanyang mga yabag.

Kami lang.

At sa pagkakataong iyon, naisip kong napakakakaiba talaga ng buhay.

Dahil ang lalaking minsan kong kinatatakutan nang higit sa lahat…

Siya na ngayon ang taong gusto kong makita sa tuwing nagigising ako.

At tuwing umaga, kapag iminumulat ko ang aking mga mata, iisa pa rin ang una niyang sinasabi.

“Gising ka na pala?”

Pero ngayon, hindi na ako natatakot.

Ngumingiti na lamang ako.

Dahil alam kong ang susunod niyang sasabihin ay…

“Mag-almusal ka muna, mahal. Nagluto na ako ng paborito mo.”

WAKAS.