NAGPAKASAL AKO SA 75-ANYOS NA MILYONARYO PARA SA PERA, PERO SA HARAP NG ALTAR AY BIGLA NIYANG HINAWAKAN ANG MIKROPONO AT NAGTAPAT!…

PART 3 ( End )

Tahimik ang buong lugar.

Inilagay niya ang mikropono sa stand.

“May 2 pagpipilian ka ngayon, Isabel,” mahinahong sabi ni Don Vicente.

“Una, pirmahan mo ang papel na ito ngayon din. Matutuloy ang kasal, titira ka sa mansyon ko, pero wala kang hahawakang ni 1 piso ng yaman ko, at kailangan mong magtrabaho sa 1 sa mga kumpanya ko bilang 1 ordinaryong empleyado para matuto ka ng totoong pagsusumikap.”

“Pangalawa, maaari kang lumakad palabas ng simbahang ito ngayon din dala ang 100,000 pesos na tsekke at ang mga alahas, at matatapos ang lahat dito.”

Tumingin ako sa paligid.

Nakita ko ang mga mukha ng mga taong dumalo.

Nakita ko ang tatay at nanay ko na dahan-dahang tumatango sa akin, na tila sinasabing tanggapin ko ang leksyon na ito.

Naalala ko ang mga taon na itinapon ko sa walang kwentang pag-aasam ng mabilis na yaman.

Inisip ko ang 29 na taon ng buhay ko na wala man lang akong totoong naipundar gamit ang sarili kong sipag.

Huminga ako nang malalim.

Ibinaba ko ang bouquet ng mga bulaklak sa gilid ng altar.

Tumingin ako kay Don Vicente.

“Maling-mali ako,” pabulong na sabi ko habang tumutulo ang luha sa aking mga mata.

“Akala ko madali ang buhay kung gagamit ako ng ibang tao para makuha ang gusto ko.”

“Hindi ko kailangan ang 100,000 pesos na ito bilang kabayaran.”

Kinuha ko ang ballpen na inabot ng abogado na nakatayo sa tabi.

Inilagay ko ang papel sa mesa sa gilid ng altar.

Pumirma ako sa 3 pahina ng prenuptial agreement.

Tumingin ako uli kay Don Vicente.

“Pumipirma ako hindi para sa pera mo, dahil alam kong wala na akong makukuha doon,” sabi ko sa malinaw na boses.

“Pumipirma ako dahil gusto kong patunayan na kakayanin kong magtrabaho at magbago mula ngayon.”

Nagulat si Don Vicente sa ginawa ko.

Ngumiti nang bahagya ang matanda.

“Mabuti kung ganun,” sabi niya.

Itinuloy ng pari ang seremonya ng kasal sa harap ng 200 bisita.

Naging payak at mabilis ang natitirang bahagi ng kasal.

Pagkatapos ng araw na iyon, pumasok ako bilang 1 ordinaryong clerk sa 1 opisina ng kaniyang kumpanya sa Lungsod ng Pasig.

Araw-araw akong gumigising ng 5:00 ng umaga para pumasok sa trabaho.

Kumikita ako ng sapat lamang para sa sarili kong pangangailangan.

Sa loob ng 1 taon, wala akong hininging kahit 1 piso kay Don Vicente na labas sa aking sweldo.

Natutunan kong pahalagahan ang bawat pisong pinaghirapan ko.

Ang dating babae na gustong magkaroon ng mabilis na yaman nang walang ginagawa ay natutong tumayo sa sarili niyang mga paa.

At doon ko naunawaan na ang totoong halaga ng buhay ay hindi nakukuha sa mabilis na paraan, kundi sa sipag at katapatan na pinaghihirapan araw-araw.