Part 3
Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang buong kapilya. Naputol ang hininga ni Katrina; napaatras siya hanggang sa matalisod sa sarili niyang takong at bumagsak sa sahig. Si Roman naman ay napatayo, nanlalaki ang mga mata, nanginginig ang mga labi, at naging kasing-puti ng papel ang kanyang mukha.
“C-Celeste…? Multo… multo ka!” sigaw ni Roman habang pilit na umaatras, ngunit wala na siyang maatrasan.
“Hindi ako multo, Roman,” matigas kong wika. Inilantad ko mula sa ilalim ng aking balabal ang sanggol na payapang natutulog. “Buhay ako. At buhay ang tagapagmana ng lahat ng ari-arian na pilit mong ninakaw.”
“Imposible! Nahulog ka sa bangin! Walang sinumang makaliligtas doon!” bulyaw ni Roman sa gitna ng matinding takot at pagkalito, nang hindi namamalayang inilaglag na niya ang sarili sa harap ng dosenang mamamahayag at mga kamera.
“Salamat sa pag-amin sa harap ng lahat,” malamig kong tugon.
Kasabay ng aking hudyat, bumukas ang mga higanteng screen sa loob ng kapilya na dating nagpapalabas ng slideshow ng aking mga larawan. Sa halip na mga lumang alaala, isang malinaw na video footage ang lumitaw sa screen.
Ito ang dashcam footage mula sa snowmobile ng mountain ranger na sumagip sa akin, kasama ang audio recording ng tawag ni Roman kay Katrina ilang minuto matapos niya akong itulak: “Wala na siya, Katrina. Nahulog na sa bangin. Ihanda mo na ang claim forms para sa limampung milyong dolyar bago pa matunaw ang yelo.”
Bago pa man makakilos si Roman para tumakas, bumukas nang marahas ang mga pinto ng kapilya. Pumasok ang mga tauhan ng Federal Police at National Bureau of Investigation kasama ang punong abogado ng aking ama.
“Roman Castillo at Katrina Sandoval, kayo ay inaaresto sa salang Attempted Murder, Parricide, at Conspiracy to Commit Insurance Fraud,” anunsyo ng hepe ng pulisya habang pinaliligiran sila ng mga armadong alagad ng batas.
Nagsimulang magwala si Katrina, sumisigaw at sinisisi si Roman. “Wala akong kinalaman! Siya ang nagplano ng lahat! Siya ang pumatay sa asawa niya!” Ngunit walang nakinig sa kanya habang nilalagyan siya ng posas at kinakaladkad palabas sa harap ng mga kumikislap na camera ng media.
Lumuhod si Roman sa aking paanan, umiiyak at nagmamakaawa. “Celeste… patawarin mo ako! Ginawa ko lang ‘yon dahil sa sulsol ni Katrina! Mahal kita… mahal ko ang anak natin! Pakiusap, bawiin mo ang kaso!”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata—ang mga matang puno noon ng kasakiman, na ngayo’y puno na lamang ng kawalan ng pag-asa.
Yumuko ako nang bahagya at bumulong sa kanyang tainga: “Sabi mo noon, umatras ako para makita ang view. Ngayon, panoorin mo mula sa rehas kung paano ko wawasakin ang bawat pangarap mo nang walang natitira.”
Hinila ng mga pulis si Roman papalayo habang sumisigaw ang kanyang pangalan sa kawalan.
Nang lisanin ko ang kapilya, sinalubong ako ng sikat ng araw na dahan-dahang nagpapainit sa malamig na paligid. Tiningnan ko ang maamong mukha ng aking anak na si Leo—ang buhay na ipinaglaban ko sa gitna ng yelo at kamatayan.
Naisip nilang ililibing nila ako sa limot, ngunit hindi nila naisip na ang binhing ibinaon nila sa ilalim ng yelo ay sisibol bilang isang bagyo na wawasak sa kanilang impyerno.