NAGTEXT LANG AKO SA ONLINE BOYFRIEND KO HABANG NANONOOD NG BASKETBALL GAME, HANGGANG SA MATUKLASAN KONG ANG LALAKING MINAHAL KO NANG ANIM NA BUWAN AY ANG PINAKAMATINDING KARIBAL NG KUYA KO!

Pumunta lang naman ako sa sports center ng unibersidad para hintayin ang kaklase ko.

Habang nakaupo sa bleachers, nagpadala ako ng mensahe sa online boyfriend ko.

【Anong ginagawa mo ngayon?】

Halos agad siyang nag-reply.

【Medyo may ginagawa lang ako.】

【Ano naman iyon?】

【May laban ako.】

Napangiti ako.

【Ang galing naman ng pagkakataon! Nanonood din ako ng laban ngayon.】

【Talaga?】

【Oo! Galingan mo ha!】

【Ikaw rin.】

Akala ko noon ay online game lang ang nilalaro niya gaya ng dati.

Hindi man lang sumagi sa isip ko ang ibang posibilidad.

Sa court, papasok na sa huling minuto ang laban.

Palaging nahuhuli sa puntos ang team ng kuya ko.

Kinabahan ako kaya napatayo.

“Kuya! Kaya mo ‘yan!”

“Ikaw ang pinakamahusay!”

Malakas ang sigaw ko at umalingawngaw iyon sa buong gymnasium.

Sa mismong sandaling iyon.

Ang star player ng kalabang koponan ay naghahanda nang tumira.

Ngunit bigla siyang natigilan.

Nahulog ang bola mula sa kanyang kamay.

Napasinghap ang buong audience.

Pagkatapos noon, naagaw ng kuya ko ang bola at itinira ang pinakamahalagang puntos ng laban.

Tumunog ang buzzer.

Nagliyab sa sigawan ang buong arena.

Nanalo ang koponan ng kuya ko.

Agad akong tumakbo pababa.

“Kuya! Ang galing mo!”

Ngumiti siya at ginulo ang buhok ko.

“Kailan ka pa nandito?”

“Tumawid lang ako rito kanina kaya nanuod muna.”

Napatingin agad sa akin ang mga kasama niya.

“Ha? Kapatid mo siya?”

“Imposible naman!”

“Mula kailan ka pa nagkaroon ng napakagandang kapatid?”

Agad akong hinarangan ng kuya ko.

“Tama na ang tingin ninyo.”

Nagtawanan silang lahat.

Pero hindi pa rin nawawala ang kanilang pagkamausisa.

Tutal, unang beses nila akong makita.

Mula nang magsimula akong mag-aral dito, halos hindi na umuuwi ang kuya ko dahil sa mga proyekto at pananaliksik niya.

Hindi pa nga kami nakakapaghapunan nang maayos.

Magpapakilala pa sana ako nang sabihin niya:

“Umuwi ka na muna sa dorm.”

“Ngayon na agad?”

“Oo.”

Parang may binabantayan siyang kung ano habang nagsasalita.

Hindi ko pa nauunawaan kung bakit.

Nang biglang tumahimik ang lahat.

May mga yabag na papalapit.

Awtomatiko akong napalingon.

May isang matangkad na lalaki ang dahan-dahang lumalapit.

Basang-basa pa ng pawis ang itim niyang jersey.

Napakaguwapo niya.

Ngunit ang pinakanakakabahala ay ang malamig niyang mga mata.

Siya ang captain ng kalabang koponan.

Ang lalaking halos nagpanalo sa kanilang team.

Eksakto namang napalingon ako at hindi sinasadyang nabangga siya.

Nahulog ang cellphone ko.

“Ay!”

Mabilis akong yumuko upang pulutin iyon.

Ngunit nauna nang lumapit ang kuya ko.

“Hindi ka ba marunong tumingin sa dinaraanan mo?”

Agad na naging mabigat ang hangin sa paligid.

Kalmado namang sumagot ang lalaki.

“Siya ang bumangga sa akin.”

“Bakit ka nakatayo sa likod niya?”

“Karapatan kong tumayo kung saan ko gusto.”

Nagkatinginan silang dalawa.

Walang gustong umatras.

Pakiramdam ko ay konting salita na lang at magkakasuntukan na sila.

Agad kong hinila ang manggas ng kuya ko.

“Ayos lang ako.”

Matapos ang ilang sandali.

Pinayagan din niya akong umalis.

Pero bago ako tuluyang makalayo.

Pakiramdam ko ay nakatingin pa rin sa akin ang lalaking iyon.

At ang tinging iyon ay nagbigay sa akin ng kakaibang kilabot.

Kinagabihan.

Pagdating ko sa dormitoryo.

Ang una kong ginawa ay ikuwento ang lahat sa online boyfriend ko.

【May nakilala akong sobrang nakakatakot na tao ngayon.】

【Gaano siya nakakatakot?】

【Parang yelo kung makatingin.】

【Talaga?】

【Parang gusto niya akong lamunin nang buhay.】

Tahimik siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay nagtanong.

【May litrato ka ba niya?】

【Meron.】

【Ipadala mo sa akin.】

Hindi na ako nag-isip pa.

Nagbukas ako ng gallery.

Buti na lang at nakapag-video ako habang naglalaro sila.

Kumuha ako ng screenshot at ipinadala iyon.

Pagkasend ko.

Bigla siyang nawala.

Isang minuto.

Dalawang minuto.

Limang minuto.

Sampung minuto.

Wala man lang sagot.

Nagsimula akong magtaka.

At doon.

Biglang tumunog ang cellphone ko.

Video call.

Ang pinakaunang video call sa loob ng anim na buwan naming relasyon.

Napatigil ako.

Dahil simula nang magkakilala kami.

Palagi niyang sinasabing abala siya kaya hindi kami puwedeng mag-video call.

Nanginginig ang kamay ko habang pinipindot ang answer.

Pagbukas ng screen.

Nanigas ako.

Ang itim na jersey.

Ang malamig na mga mata.

Ang lalaking nakita ko kanina sa basketball court.

Siya mismo.

Ang captain ng kalabang koponan.

Tahimik niya akong tinitigan mula sa screen.

Pagkatapos ay dahan-dahang ngumiti.

At sa mababang tinig ay sinabi:

“Ngayon alam mo na kung sino talaga ang boyfriend mo.”

Kasabay noon.

May malakas na kumatok sa pinto ng dormitoryo.

BANG!

BANG!

BANG!

Narinig ko ang galit na boses ng kuya ko sa labas.

“MAIA! BUKSAN MO ANG PINTO NGAYON DIN!”

“PAANO KA NAGING KARELASYON NG LALAKING IYON?!”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Nakasindi pa rin ang screen ng cellphone.

Bahagyang ngumiti ang lalaking nasa video call.

At mahinang sinabi:

“Mukhang…”

“Alam na ng kuya mo ang lahat.”

Nanigas ang buong katawan ko.

Parang huminto ang oras sa loob ng maliit na silid ng dormitoryo.

Sa isang banda, nasa screen ang lalaking lihim kong minahal sa loob ng anim na buwan.

Sa kabilang banda, naroon ang kuya kong halos magpalaki sa akin mula pagkabata.

At ngayon…

Mukhang handa silang magbanggaan dahil sa akin.

“M-Marc…”

Halos pabulong kong sambit.

Ngumiti lamang siya sa kabilang linya.

Ngunit sa unang pagkakataon, hindi na iyon ang pamilyar na ngiting nagpapabilis ng tibok ng puso ko.

May kakaibang lungkot sa mga mata niya.

“Mukhang galit na galit ang kuya mo.”

Muling umalingawngaw ang malakas na katok sa pinto.

BANG!

BANG!

BANG!

“MAIA!”

“ALAM KONG NASA LOOB KA!”

Napatalon kaming lahat sa gulat.

Napasapo ako sa noo.

Patay.

Talagang galit na galit siya.

Sa loob ng apat na taon ng pag-aaral niya sa unibersidad, hindi ko pa siya narinig sumigaw nang ganoon.

Huminga nang malalim si Marc.

“Mas mabuting kausapin mo muna siya.”

“Ano?”

“Buksan mo ang pinto.”

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Bahagya siyang natawa.

“Dahil kung hindi, baka sirain niya ang buong pinto.”

Sa kabila ng tensyon, muntik akong matawa.

Eksaktong ugali iyon ng kuya ko.

Kapag sobra siyang nag-aalala, nawawala ang pagiging kalmado niya.

“Bukas pa rin ba tayo mag-uusap?”

Hindi ko namalayang naitanong ko iyon.

Sandaling natahimik si Marc.

Pagkatapos ay marahan siyang tumango.

“Oo.”

“Kahit galit ang kuya ko?”

“Kahit galit ang buong mundo.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Ngunit bago pa ako makasagot.

Naputol na ang tawag.

Naiwan akong nakatitig sa madilim na screen.

Ilang segundo akong nakatulala.

Pagkatapos ay dahan-dahang lumapit sa pinto.

Huminga nang malalim.

At binuksan iyon.

Kaagad akong sinalubong ng matalim na tingin ng kuya ko.

Nakatayo siya sa harap ng pinto.

Pawisan pa rin mula sa laban.

Magulo ang buhok.

At halatang tumakbo siya papunta rito.

Pagkakita niya sa akin, tila bahagyang gumaan ang mukha niya.

Ngunit isang segundo lang iyon.

Agad ding bumalik ang seryosong ekspresyon.

“Nasa video call mo ba siya?”

“…”

Hindi ko alam kung magsisinungaling pa ba ako.

Mukhang alam na rin naman niya ang lahat.

“K-Kuya…”

“Oo o hindi?”

“…Oo.”

Napapikit siya.

Parang pinipigilan ang sarili.

Pagkatapos ay dahan-dahang pumasok sa loob.

Tahimik ang buong silid.

Ang mga roommate ko ay nakasilip lamang mula sa kanilang higaan.

Halatang gusto nilang malaman ang lahat pero natatakot silang magsalita.

Naupo ang kuya ko sa upuan.

At matagal na hindi nagsalita.

Hanggang sa ako na mismo ang hindi nakatiis.

“Galit ka ba?”

Tumawa siya nang mapait.

“Sa tingin mo?”

Napayuko ako.

Siyempre galit siya.

Anim na buwan akong may relasyon.

At hindi ko man lang sinabi sa kanya.

“Maia.”

Napatingin ako.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Mahina ang boses niya.

Hindi galit.

Hindi rin malamig.

Kundi puno ng pag-aalala.

At iyon ang mas lalong nagpabigat sa dibdib ko.

“Dahil…”

“Dahil natatakot ako.”

“Natatakot saan?”

“Na hindi mo siya magugustuhan.”

Muling natahimik ang kuya ko.

Pagkatapos ay napahawak siya sa sentido.

“Natural lang na hindi ko siya magugustuhan.”

“Ano?”

“Dahil siya si Marc.”

Parang may gusto pa siyang sabihin.

Ngunit hindi niya itinuloy.

Sa halip ay tumayo siya.

“Layuan mo muna siya.”

Bigla akong napatingin.

“Bakit?”

“Dahil sinabi ko.”

“Pero kuya—”

“Maia!”

Natahimik ako.

Matagal bago siya muling nagsalita.

At nang magsalita siya, mas mababa na ang boses niya.

“Hindi mo alam kung sino talaga siya.”

Natigilan ako.

Anong ibig niyang sabihin?

Hindi ko alam kung bakit.

Pero biglang may malamig na pakiramdam na gumapang sa likod ko.

Parang may malaking lihim na hindi ko alam.

“Anong ibig mong sabihin?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip ay tumingin siya sa bintana.

Parang may malalim siyang iniisip.

Pagkatapos ay naglabas siya ng cellphone.

May binuksan siyang larawan.

At iniabot iyon sa akin.

Pagkakita ko pa lamang.

Bigla akong namutla.

Dahil nasa larawan si Marc.

Mas bata.

Naka-uniform ng high school.

Katabi ang isang matandang lalaki.

At ang mas nakakagulat—

Nakayakap siya sa taong iyon nang may luha sa mga mata.

“Sino sila?”

Tanong ko.

Mabigat ang ekspresyon ng kuya ko.

“Ang matandang lalaking iyan…”

“Hindi lang mentor ni Marc.”

“Kundi ang taong dahilan kung bakit nawasak ang pamilya namin noon.”

Parang may kumalabog sa tenga ko.

“Ano?”

Napakapit ako sa cellphone.

Hindi ako makapaniwala.

Paano nangyari iyon?

Paano magiging konektado si Marc sa nakaraan ng pamilya namin?

Hindi ba isa lang siyang estudyante?

Hindi ba simpleng basketball player at researcher lang siya?

Bakit parang may mas malalim na kuwento sa likod niya?

At higit sa lahat…

Bakit ngayon ko lang nalalaman?

“Kuya…”

“Sabihin mo sa akin ang totoo.”

Huminga siya nang malalim.

At sa unang pagkakataon.

Nakakita ako ng sakit sa mga mata niya.

Sakit na matagal na niyang itinago.

“May mga bagay na hindi mo alam tungkol sa nangyari sa pamilya natin.”

“Tungkol sa pagkawala ni Papa.”

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil ang pagkawala ng aming ama ang isang bagay na hindi kailanman pinag-uusapan sa bahay.

Parang isang sugat na bawal galawin.

Ngunit ngayon…

Bigla itong bumalik.

At may kaugnayan kay Marc.

Eksakto sa sandaling bubuksan na sana ng kuya ko ang lahat ng katotohanan—

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Isang tawag.

Mula sa laboratoryo.

Nang sagutin niya iyon, agad nagbago ang kulay ng mukha niya.

Tumayo siya nang biglaan.

“Ano’ng sabi mo?!”

Nanlaki ang mga mata niya.

Parang hindi makapaniwala.

“Imposible!”

Agad kong naramdaman na may mali.

“Ano’ng nangyari?”

Hindi siya agad sumagot.

Ibinaba niya ang tawag.

At dahan-dahang tumingin sa akin.

Namumutla ang mukha niya.

“Maia…”

“Bakit?”

Lalo akong kinabahan.

At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpayanig sa buong mundo ko.

“Si Marc…”

“…nasa ospital ngayon.”

“At bago siya mawalan ng malay, pangalan mo ang huling binanggit niya.”

(Itutuloy…)

Nanginginig ang mga kamay ko.

Parang nawalan ng laman ang buong katawan ko matapos marinig ang sinabi ng kuya ko.

“Si Marc… nasa ospital ngayon.”

“At bago siya mawalan ng malay, pangalan mo ang huling binanggit niya.”

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman.

Galit?

Takot?

Pagkalito?

O ang matinding kaba na tila dudurog sa puso ko anumang sandali.

“Nasaan siya?”

Halos hindi ko namalayang naitanong ko iyon.

Napatingin sa akin ang kuya ko.

Matagal.

Parang sinusukat ang magiging reaksiyon ko.

Pagkatapos ay marahan siyang bumuntong-hininga.

“University Medical Center.”

Tumayo agad ako.

“Ako’y pupunta roon.”

“Maia.”

“Kuya, pakiusap.”

Sa unang pagkakataon, nakita kong bumigay ang matigas niyang ekspresyon.

Hindi niya ako pinigilan.

Hindi rin siya nagsalita.

Tahimik lang siyang sumunod habang pareho kaming nagmamadaling lumabas ng dormitoryo.

Sa buong biyahe papunta sa ospital, wala ni isa sa amin ang nagsalita.

Ngunit hindi tumigil ang isip ko.

Paulit-ulit kong naaalala ang mga chat namin ni Marc.

Ang mga gabing sabay kaming nagpupuyat.

Ang mga panahong nakikinig siya sa lahat ng problema ko.

Ang mga pagkakataong alam niya kung kailan ako malungkot kahit hindi ako nagsasalita.

Anim na buwan.

Anim na buwan ko siyang minahal.

At ngayon ko lang nakita ang mukha niya.

Ngayon ko lang nalaman ang tunay niyang pangalan.

At ngayon din…

Parang may panganib na mawala siya.

Pagdating namin sa ospital, agad kaming sinalubong ng ilang estudyanteng kilala ng kuya ko.

Mukha silang nag-aalala.

“Captain!”

“Salamat at dumating ka!”

Napansin kong hindi nila tinatawag si Marc na kalaban.

Hindi nila siya tinatawag na kaaway.

Ang tono nila ay puno ng pag-aalala.

Parang pamilya.

“Nasaan siya?” tanong ng kuya ko.

“Nasa ICU observation room.”

Nanlamig ako.

ICU?

Ganoon ba kalala?

Agad akong napahawak sa manggas ng kuya ko.

Hindi ko naitago ang panginginig.

At tila iyon ang unang pagkakataong nakita niya kung gaano ako natatakot.

Marahan niyang pinisil ang balikat ko.

“Hindi siya mamamatay.”

“Paano mo nalaman?”

Doon lang siya tumingin sa akin.

At sa unang pagkakataon mula nang malaman niya ang tungkol sa relasyon namin, ngumiti siya nang bahagya.

“Dahil matigas ang ulo ng lalaking iyon.”

Pagdating namin sa labas ng silid, may isang doktor na naghihintay.

“Pamilya ba kayo?”

Nagkatinginan kami.

Bago pa ako makasagot, nagsalita ang kuya ko.

“Malapit kami sa pasyente.”

Tumango ang doktor.

“Mabuti naman.”

“Hindi seryoso ang kalagayan niya.”

Parang nabunutan ako ng tinik.

Ngunit agad ding nagpatuloy ang doktor.

“Matagal na siyang may kondisyon sa puso.”

“Ano?”

Pakiramdam ko ay bumagal ang mundo.

“Hindi ba ninyo alam?”

Umiling ako.

Wala akong alam.

Kahit isa.

“Tatlong taon na siyang ginagamot.”

“Hindi niya dapat pinipilit ang sarili niya sa matitinding kompetisyon.”

“Pero kanina, tumanggi siyang magpahinga.”

“Pagkatapos ng laro, dire-diretso pa siyang nagpunta sa laboratoryo.”

“At doon siya bumagsak.”

Napatakip ako sa bibig.

Biglang sumakit ang dibdib ko.

Tatlong taon?

Tatlong taon na siyang may sakit?

At hindi niya sinabi kahit kailan.

Makalipas ang isang oras, pinayagan kaming makita siya.

Tahimik ang silid.

Naroon si Marc.

Maputla.

Nakakabit sa monitor.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya…

Mukha siyang mahina.

Hindi katulad ng lalaking palaging kalmado.

Palaging matatag.

Palaging parang walang kinatatakutan.

Dahan-dahan akong lumapit.

Umupo sa tabi niya.

At hinawakan ang kamay niya.

Mainit pa rin.

Buhay.

Salamat sa Diyos.

Biglang gumalaw ang kanyang mga daliri.

Unti-unti siyang nagmulat ng mga mata.

At ang unang nakita niya…

Ako.

Ngumiti siya.

Mahina.

Ngunit totoo.

“Akala ko panaginip ka.”

Agad akong napaluha.

“Loko ka.”

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Alin?”

“Na may sakit ka.”

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay tumingin sa kisame.

“Dahil alam kong lalayuan mo ako.”

“Hindi.”

“Maia.”

“Hindi.”

Mas mahigpit kong hinawakan ang kamay niya.

“Hindi kita lalayuan.”

At sa unang pagkakataon, nakita kong namuo ang luha sa mga mata ng lalaking iyon.

Ngunit hindi pa doon natapos ang lahat.

Kinabukasan.

Dumating ang taong matagal nang itinatago ng kuya ko.

Ang matandang lalaki sa larawan.

Ang lalaking sinisisi niya sa pagkawala ng aming ama.

Nang makita ko siya, agad kong naunawaan kung bakit.

Siya si Professor Adrian Reyes.

Isa sa pinakakilalang siyentipiko sa bansa.

At dating kasosyo ng aming ama.

Sa wakas, nalaman ko ang buong katotohanan.

Labing limang taon na ang nakalipas.

Magkasama silang nagsimula ng isang research project.

Ngunit nagkaroon ng aksidente.

Namatay ang ilang taon ng kanilang trabaho.

Nasira ang reputasyon ng aming ama.

At ilang buwan matapos iyon, tuluyan siyang nawala.

Simula noon.

Naniniwala ang kuya ko na si Professor Reyes ang may kasalanan.

Ngunit ang hindi niya alam…

May ibang katotohanan.

May mga dokumentong itinago sa loob ng maraming taon.

At nang ilabas ng propesor ang mga ito, tuluyang nabaligtad ang lahat.

Hindi siya ang nagtaksil.

Hindi siya ang sumira sa aming pamilya.

Sa katunayan…

Siya ang taong sumubok magligtas sa aming ama.

Ang tunay na may sala ay isang dating executive na nagmanipula ng buong proyekto upang makuha ang patent.

At dahil sa mga bagong ebidensiyang lumitaw, nabuksan muli ang kaso.

Ilang linggo ang lumipas.

Kasama ng abogado ng unibersidad, ng propesor, at ng ilang dating kasamahan ng aming ama, unti-unting lumabas ang buong katotohanan.

At sa wakas…

Nalinis ang pangalan ng aming ama.

Naging pambansang balita ito.

Maraming taong dating naniwala sa maling kuwento ang humingi ng tawad.

Ngunit higit sa lahat…

May isang taong lubos na naapektuhan.

Ang kuya ko.

Sa loob ng mahigit isang dekada.

Bitbit niya ang galit.

Ang sakit.

Ang paghihiganti.

At ngayon…

Biglang nawala ang pundasyon ng lahat ng iyon.

Isang gabi, nadatnan ko siyang mag-isa sa rooftop ng research building.

Tahimik siyang nakatingin sa kalangitan.

“Kuya.”

Hindi siya lumingon.

“Galit ka pa rin ba?”

Mahina siyang tumawa.

“Hindi ko na alam.”

Lumapit ako.

“At least alam na natin ang totoo.”

Tumango siya.

Matagal.

Pagkatapos ay nagsalita.

“Siguro pagod na rin akong magalit.”

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Nakita kong tunay siyang ngumiti.

Makalipas ang anim na buwan.

Ganap nang gumaling si Marc.

Mas mahigpit na ang kanyang gamutan.

Mas maingat na rin siya.

At sa wakas…

Opisyal na kaming magkasintahan sa harap ng lahat.

Hindi na lihim.

Hindi na online lang.

Hindi na kailangang magtago.

Ngunit may isang problema pa rin.

Ang kuya ko.

Dahil kahit tinanggap na niya ang katotohanan…

Hindi ibig sabihin noon ay gusto na niya si Marc.

“Hindi ko pa rin siya gusto.”

Iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi.

“Kuya.”

“Hindi ko siya gusto.”

“Kuya naman.”

“Hindi ko siya gusto.”

Hanggang sa isang araw.

Nagkaroon ng charity basketball tournament ang unibersidad.

At napilitang magsama sa iisang koponan sina Marc at ang kuya ko.

Buong campus ang naghintay ng gulo.

Ngunit ang nangyari…

Kabuuang kabaligtaran.

Sa huling minuto ng laban, nadulas ang kuya ko.

At si Marc ang unang humawak sa kanya bago siya tuluyang bumagsak.

“Tanda mo na.”

“Tumahimik ka.”

“Salamat.”

“Tumahimik ka sabi.”

Nagtawanan ang buong team.

At doon nagsimula ang unti-unting pagbabago.

Isang taon matapos ang championship game.

Muling ginanap ang finals.

Parehong arena.

Parehong court.

Parehong bleachers.

Ngunit ibang-iba na ang lahat.

Nakatayo ako sa parehong lugar kung saan ako unang nag-text kay Marc.

Katabi ko naman siya ngayon.

Hindi sa cellphone.

Hindi sa screen.

Kundi sa totoong buhay.

“Naalala mo?”

Ngumiti siya.

“Lahat.”

“Ang sabi mo noon may laban ka lang.”

“Naglalaban naman talaga ako.”

“Sinungaling.”

“Strategic disclosure.”

Napatawa ako.

Eksaktong ganoon pa rin siya.

At bago pa ako makasagot.

May sumigaw mula sa court.

“Hoy!”

Napalingon kami.

Naroon ang kuya ko.

Nakakunot-noo.

“Kung maglalandi kayo, huwag sa harap ko!”

Nagkatawanan ang buong team.

Napailing si Marc.

“At iyan ang future brother-in-law ko.”

“Hindi pa tayo kasal.”

“Tingnan mo ulit.”

Napatingin ako sa kanya.

At doon ko napansing may inilabas siyang maliit na kahon.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Marc…”

Ngumiti siya.

Ang parehong ngiting unang nagpatibok ng puso ko anim na buwan bago kami magkita.

Ngunit ngayon.

Mas totoo.

Mas malalim.

Mas mahalaga.

“Maia.”

“Anim na buwan kitang minahal nang hindi kita nakikita.”

“Isang taon kitang minahal nang kasama kita.”

“At habang buhay pa kitang mamahalin kung papayag ka.”

Tahimik ang buong gymnasium.

Pati ang kuya ko ay natigilan.

Lumuhod si Marc.

At dahan-dahang binuksan ang kahon.

Kumikinang ang singsing sa ilalim ng ilaw.

“Pakakasalan mo ba ako?”

Napuno ng luha ang mga mata ko.

Naalala ko ang lahat.

Ang unang mensahe.

Ang unang tawag.

Ang unang pagkikita.

Ang mga lihim.

Ang mga luha.

Ang mga takot.

At ang lahat ng laban na pinagdaanan namin.

Pagkatapos ay ngumiti ako.

At iniabot ang kamay ko.

“Oo.”

Kasabay noon, sumabog sa palakpakan ang buong arena.

At sa gitna ng lahat ng ingay at sigawan, nakita kong nakangiti rin ang kuya ko.

Sa wakas.

Wala nang mga lihim.

Wala nang galit.

Wala nang nakaraan na humahadlang.

Tanging isang bagong simula.

At sa pagkakataong ito, alam kong hindi na kami muling magkakahiwalay.