sa Pila ng Grocery, Pagbalik Ko Ako Na Pala ang Single

 

Habang nakapila kami sa cashier ng supermarket para magbayad, biglang hinawakan ng best friend kong si Nica ang braso ng boyfriend ko. “Ethan, may nakalimutan akong bilhin. Samahan mo muna ako sa dulo, please?”

Nang walang pag-aalinlangan, lumingon si Ethan sa akin. “Tin, dito ka lang sa pila. Huwag kang aalis para kapag bumalik kami, magbabayad na lang tayo.”

 

Tumango ako, hawak ang mabigat na basket. Pero umabot na sa akin ang cashier, lumipas ang kalahating oras, at natapos na ang mahabang pila—pero walang Ethan at Nica na bumalik.

 

Hiyang-hiya ako sa kawe-wave sa mga taong nasa likod ko na mauna na muna sila sa pagbabayad. Isa-isa ko silang pinagbibigyan habang panay ang sulyap ko sa entrance ng grocery. Sinubukan kong tawagan si Ethan. Walang sumasagot. Nag-text ako ng paulit-ulit. Lahat ng mensahe ko, parang itinapon lang sa kawalan. Walang reply. Walang “on the way na.”

 

Sa huli, wala akong nagawa kundi bayaran ang tatlong malalaking eco-bag na punong-puno ng mga paboritong tsitsirya at chocolate ni Nica. Binuhat ko ang mabibigat na bag mag-isa, naglakad sa ilalim ng umaambong na gabi, at umuwi sa apartment na ako mismo ang nagbabayad ng upa.

Pagkapasok ko sa pinto, bumungad sa akin ang malalakas na tawa mula sa sala.

 

Naka-on ang TV, nanonood sila ng Netflix. Si Nica, halos nakasandal na sa balikat ni Ethan habang magkadikit ang kanilang mga binti. Nang mabitawan ko ang mabibigat na grocery bag sa sahig at lumikha ito ng malakas na kalabog, doon pa lang ako napansin ni Ethan.

 

“Oh, andyan ka na pala? Bakit ngayon ka lang?” tanong niya, walang bakas ng pag-aalala.

 

Parang may nakabara sa aking lalamunan. “Kanina pa ako naghihintay sa inyo sa supermarket. Sabi mo bumalik kayo agad.”

 

“Ah, bigla kasing sumakit ang puson ni Nica, dinalaw bigla. Wala akong magawa kundi iuwi muna siya agad,” simpleng sagot ni Ethan, sabay turo sa hapag-kainan. “Nagtira kami ng pagkain para sa’yo dyan.”

Lumapit ako sa lamesa at binuksan ang kahon. May ilang pirasong lamig at bawas na chicken fillet at isang tirang burger na tuyung-tuyo na.

 

Biglang humapdi ang sikmura ko. May malalang ulcer ako dahil sa stress sa trabaho, at alam ni Ethan na hindi ako pwedeng magpalipas ng gutom.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. “Kung ganoon, bakit hindi mo man lang ako tinext? Kahit isang maikling chat lang, wala kang oras?”

 

Tiningnan ako ni Ethan na parang ako ang may kasalanan. Inilabas niya ang kanyang cellphone, at nang makitang may dose-dosenang missed calls at texts mula sa akin, saglit na nagbago ang mukha niya—pero hindi ito pagsisisi. Inis ang rumehistro sa kanyang mga mata.

 

“Naka-Do Not Disturb ang phone ko kaya hindi ko napansin. Sino ba namang mag-aakalang tatayo ka lang doon at maghihintay nang parang tanga? Hindi ko naman sa pinapagalitan ka, Tin, pero bakit ba ang kitid ng utak mo ngayon?”

 

Parang tanga.

Makipot ang utak.

 

Napatitig ako sa kanya. Pagkatapos ng tatlong taon naming relasyon, iyon ang maririnig ko.

 

Tumango ako. “Sige. Ako na ang may makitid na utak.”

 

Kinuha ko ang aking cellphone at binuksan ang Viber. Hinanap ko ang contact ng pinakamalaking kalaban ng kumpanya ni Ethan sa industriya—si Lucas, ang CEO ng Prime Holdings.

Isang buwan na ang nakakaraan nang alukin ako ni Lucas na lumipat sa kumpanya niya na may triple ng kasalukuyan kong sweldo, pero tinanggihan ko dahil gusto kong tulungan si Ethan sa nagsisimula pa lang niyang business.

 

Nag-type ako: “Sir Lucas, valid pa ba ang offer niyo para sa akin?”

Hindi lumipas ang sampung segundo, nag-vibrate ang phone ko.

“Hindi mo lang alam kung gaano ko katagal hinintay ang mensaheng yan, Celestine. Kailan ka pwede magsimula?”

 

Itinabi ko ang aking cellphone. Kinuha ko ang tuyong burger at lamig na manok at itinapon ko ang mga ito sa basurahan.

Hinarap ko silang dalawa sa sofa. Masayang-masaya pa rin silang nag-uusap, halos magkadikit na ang mga mukha. Sa sarili kong apartment, pakiramdam ko ako ang sabit.

 

Sa loob ng tatlong taon naming relasyon ni Ethan, palagi niyang sinasabi na gusto niyang “i-preserve” ang aming kesucian bago ikasal. Kahit kailan, hindi siya natulog sa kuwarto ko. Akala ko noon, nakatagpo ako ng isang disenteng lalaki. Isang ginto sa modernong panahon.

 

Pero nang pilitin kong patuluyin si Nica sa apartment ko dahil “wala siyang matuluyan” tatlong buwan na ang nakakaraan, at nang tanggapin siya ni Ethan bilang assistant sa kumpanya niya… biglang nagbago ang mga prinsipyo ni Ethan. Halos gabi-gabi na siyang narito sa bahay ko.

 

Sabi niya noon: “Best friend mo siya, parang kapatid ko na rin. Alagaan natin siya.”

 

Ngayon, naging ugali na niyang hindi umuwi sa sarili niyang condo kapag weekend. At ang lalaking sikat sa pagiging “always available” sa kumpanya dahil 24/7 na bukas ang telepono para sa kliyente—nagawa nang mag-Do Not Disturb para lang hindi ko sila maabala habang naglalambingan sa sofa.

 

Pumasok ako sa kuwarto at kumuha ng malaking maleta. Sinimulan kong ilagay ang mga damit ko. Ang apartment na ito ay may kalahating taon pa na advance payment, at dahil pangalan ko ang nasa kontrata, ipapaubaya ko na lang sa kanila. Ayoko nang manatili rito kahit isang segundo.

 

Habang nag-eempake, muling sumumpong ang matinding sakit sa aking sikmura. Dahil sa sunod-sunod na puyat at pag-aalaga sa kumpanya ni Ethan, napabayaan ko ang aking kalusugan.

 

Lumabas ako para kumuha ng maligamgam na tubig. Nakita ko ang isang balot ng tinapay sa ibabaw ng counter—ang tanging pagkain na maaari kong kainin agad para kumalma ang sikmura ko. Pero bago ko pa ito mabuksan, sumulpot si Nica sa likod ko.

 

“Ah… Ate Tin, pwede bang huwag mo munang kainin yan?”

 

Napakunot ang noo ko. “Bakit?”

 

Tumingin si Nica kay Ethan na parang naiiyak. Agad namang lumapit si Ethan at hinablot ang tinapay mula sa kamay ko.

 

Tinuro ni Ethan ang cartoon character na naka-print sa packaging. “Limited edition ito, Tin. Paborito ito ni Nica at iyan na lang ang huling stock sa grocery. Siya nga, hindi niya makain-kain dahil iniingatan niya, tapos kakainin mo lang?”

 

Paborito ni Nica? Magkasama kami sa bahay pero hindi ko alam iyon. Paanong si Ethan ang mas nakakaalam?

 

“Sige,” sagot ko na lang. Ininom ko ang maligamgam na tubig at pumasok muli sa kuwarto.

 

Nakita ni Ethan ang pamumutla ko. Lumapit siya at hinawakan ang tiyan ko. “Sumasakit na naman ba ang ulcer mo?”

 

“Oo.”

 

Alam ni Ethan na madaling amuin ang ulcer ko. Konting subo lang ng tinapay, hihupa na ang sakit. Pero imbes na ibigay ang tinapay, ibinalik niya ito sa bag ni Nica at kinuha ang phone niya. “Anong gusto mong kainin? I-order kita sa Grab.”

 

Tumingin ako sa labas. Malakas na ang ulan. Sa ganitong panahon, aabutin ng mahigit isang oras bago makarating ang delivery rider.

 

“Huwag na,” sabi ko.

 

Kumuha ako ng payong at lumabas ng apartment sa gitna ng malakas na ulan. Naglakad ako papunta sa pinakamalapit na 7-Eleven. Nang magbayad ako para sa isang mainit na siopao, ngumiti sa akin ang kahera.

 

“Ate, libre ko na po itong siopao niyo. Pero pwede po magtanong? Paki-tanong naman po sa best friend niyo kung naghahanap pa ng interns ang kumpanya ng boyfriend niya.”

 

Napatigil ako sa pagsubo. “Boyfriend niya?”

 

Tumango ang kahera, puno ng inggit ang mga mata. “Opo! Yung matangkad at guwapong lalaki na kasama niya rito noong isang araw. Ang sweet nga po nila, magkahawak-kamay habang namimili ng limited edition na tinapay. Sabi nung lalaki, ‘Para sa baby ko lahat ng ito.’ Swerte naman po ng best friend niyo.”

 

Naramdaman ko ang malamig na hangin ng aircon ng convenience store na tila sumampal sa aking mukha.

 

“Ah,” bulong ko habang pinipigilan ang pagtulo ng aking luha. “Ngayon ko lang din nalaman.”

 

Kinaumagahan, pumasok ako sa opisina na may dalang makapal na dokumento para papirmahan kay Ethan. Sa pinaka-ibabaw nito, nakapatong ang aking resignation letter.

 

Isang tingin pa lang ni Ethan sa papel, nagbago na agad ang ekspresyon ng kanyang mukha. Naging madilim at galit.

 

“Tin, ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na ayusin mo ang trabaho mo? Ang resignation letter, hindi basta-basta inilalagay sa ibabaw ng mga urgent documents! Tatlong taon ka na sa akin, pero parang wala ka pa ring natututunan!” sigaw niya.

 

Agad na hinawakan ni Nica ang balikat ni Ethan, naglalambing ang boses. “Kuya Ethan, huwag mo naman siyang sigawan. Natatakot si Ate Tin sa’yo, oh.”

 

Napatingin ako sa dating mesa ko. Ngayon, doon na nakaupo si Nica.

 

Sabi ni Ethan noong nakaraang buwan: “Tin, gusto kong matuto si Nica ng business natin. Dito muna siya sa tabi ko para maturuan ko nang maayos. Ikaw naman, lumipat ka muna sa labas.”

 

Tiniis ko ang lahat ng iyon dahil mahal ko siya. Pero ngayon, tapos na ako.

 

“Pasensya na, Ethan. Medyo napuyat kasi ako kagabi kaya hindi ko naisaayos,” kalmado kong sagot.

 

BLAG!

 

Malakas na hinampas ni Ethan ang kanyang lamesa dahilan para mayanig ang mga papeles. “Resignation? Nagbibiro ka ba, Tin? Dahil lang sa tinapay kagabi, magre-resign ka? Huwag mo nga akong ma-drama sa trabaho!”

PARTE 2: ANG PAGBANGON NG TUNAY NA REYNA

 

Nanatili akong nakatayo sa harap ng desk ni Ethan. Walang luha, walang panginginig. Ang tanging nararamdaman ko na lamang ay ang malaking ginhawa na sa wakas, makakaalis na ako sa madilim na silid na ito.

 

“Hindi ito biro, Ethan. Pinal na ang desisyon ko. Magsisimula na ang aking 30-day rendering period simula ngayon,” pormal kong sabi.

 

Tumawa nang mapang-asar si Ethan. Sumandal siya sa kanyang mamahaling ergonomic chair at tinawid ang kanyang mga kamay sa kanyang dibdib. “Render? Tin, seryoso ka ba talaga? Sino sa tingin mo ang tatanggap sa’yo sa labas na may ganyang sweldo? Binigyan kita ng posisyon dito dahil girlfriend kita. Kung aalis ka, saan ka pupulutin?”

 

“Huwag mo siyang alalahanin, Ethan,” sabat ni Nica na may pilit na nag-aalalang mukha. “Ate Tin, baka naman pagod ka lang. Alam mo naman na si Ethan lang ang nagpapahalaga sa’yo nang ganito. Kung gusto mo, ako na lang ang gagawa ng mga trabaho mo para makapag-leave ka muna.”

 

Ngumiti ako kay Nica—isang ngiti na hindi nila inaasahan. “Salamat, Nica. Pero ibinibigay ko na sa’yo ang lahat ng trabaho ko. Mula ngayon, ikaw na ang bahala sa lahat.”

 

Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Iniwan ko ang mga papeles sa lamesa at lumabas ng opisina. Habang naglalakad ako sa hallway ng Fuentes Media, ang kumpanyang binuo namin ni Ethan mula sa maliit na kwarto hanggang sa maging isang kilalang ahensya, naramdaman ko ang bigat na dahan-dahang nawawala sa aking mga balikat.

 

Nang hapon ding iyon, nakatanggap ako ng mensahe mula sa HR ng Prime Holdings. Sinabi nilang hindi ko na kailangang tapusin ang aking 30 days sa kumpanya ni Ethan dahil may legal na paraan ang kanilang team para i-buyout ang aking kontrata. Si Lucas mismo ang nag-asikaso nito.

 

Paglabas ko ng gusali, naghihintay ang isang marangyang itim na sedan. Bumaba ang salamin ng kotse at sumilip ang mukha ng isang lalaking may matalas na panga, seryosong mga mata, pero may banayad na ngiti. Si Lucas.

 

“Pasok, Celestine,” anyaya niya.

 

Sumakay ako sa passenger seat. Agad niyang iniabot sa akin ang isang mainit na tasa ng tsaa at isang maliit na paper bag mula sa isang kilalang panaderia. “Para sa ulcer mo. Alam kong hindi ka kumakain nang maayos kapag stressed.”

 

Napatitig ako sa tsaa. Tatlong taon kaming magkasama ni Ethan, pero ni minsan hindi niya ako naipagtimpla ng tsaa kapag sumasakit ang tiyan ko. Palagi niyang sinasabi na “marami pa siyang inaasikasong kliyente.” Pero ang lalaking nasa tabi ko ngayon, ang isa sa pinakamakapangyarihang CEO sa bansa, ay alam ang bawat detalye ng aking kondisyon.

 

“Salamat, Lucas,” bulong ko habang unti-unting umiinit ang aking pakiramdam.

 

“Huwag kang magpasalamat sa maliit na bagay,” sabi ni Lucas habang pinaandar ang kotse. “Mula ngayon, titiyakin kong hindi ka na magugutom, at hinding-hindi ka na makakaramdam na ikaw ay isang opsyon lamang.”

 

Dinala ako ni Lucas sa isang high-rise condominium sa Bonifacio Global City (BGC). Pagpasok namin sa penthouse, namangha ako sa ganda ng tanawin—mula sa malaking salaming bintana, kitang-kita ang kumikinang na skyline ng siyudad at ang Manila Bay sa malayo.

 

“Ito ang magiging tirahan mo habang nagtatrabaho ka sa akin. Sagot ng kumpanya,” ani Lucas. “Gusto kong maging komportable ang aking Chief Operating Officer.”

 

“COO?” Gulat kong tanong. “Akala ko ay Senior Manager lang ang posisyon na bakante?”

 

“Para sa iba, oo. Pero para sa’yo, walang limitasyon ang posisyon na ibibigay ko. Alam ko kung paano mo binuo ang kumpanya ni Ethan mula sa wala. Ikaw ang utak ng bawat tagumpay nila, habang siya ang nakakakuha ng lahat ng papuri. Panahon na para makuha mo ang kredito na nararapat sa’yo.”

 

Napaiyak ako. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman kong may nakakita sa aking halaga. Hindi bilang isang anino, hindi bilang isang pansamantalang unan, kundi bilang isang matalinong babae na may sariling kakayahan.

 

Samantala, sa kumpanya ni Ethan, unti-unting nagbago ang ihip ng hangin.

 

Noong unang linggo ng pag-alis ko, kampante pa si Ethan. Akala niya ay babalik ako kapag naubusan na ako ng pera. Ngunit nang dumating ang ikalawang linggo, nagsimula na ang kaguluhan.

 

“Nica! Nasaan ang financial report para sa pitch natin sa JG Summit?” sigaw ni Ethan sa loob ng kanyang opisina.

 

Pumasok si Nica na may bitbit na kape, nakapuso ang mga labi. “Ethan naman, huwag ka ngang sumigaw. Ang sakit sa ulo ng mga numbers na yan, eh. Dati naman si Ate Tin ang gumagawa nyan. Bakit ba hindi mo siya tawagan?”

 

“Hindi ko siya matawagan! Naka-block ako sa lahat ng accounts niya!” inis na sabi ni Ethan, habang hinahawakan ang kanyang sumasakit na ulo. “At ang kontrata sa landlord ng apartment niyo? Bakit may sulat mula sa may-ari na kailangan na nating umalis dahil hindi na-renew ang lease?”

 

Nagulat si Nica. “Ha? Akala ko ba binabayaran ni Ate Tin yun?”

 

“Pangalan ni Tin ang nasa kontrata! At dahil umalis siya, natural na hindi na niya binayaran ang susunod na buwan!”

 

Dito lang napagtanto ni Ethan ang marami pang bagay na tahimik kong ginagawa para sa kanila. Ang mga bayarin sa kuryente, tubig, internet, at pati na ang mga groceries na kinakain nila gabi-gabi—lahat ng iyon ay galing sa sarili kong bulsa. Akala nila ay libre ang lahat, dahil hindi ko sila kailanman siningil.

 

Napilitan si Ethan na bayaran ang multa sa apartment para lang may matuluyan sila ni Nica. Ngunit dahil hindi marunong magluto at maglinis si Nica, mabilis na naging magulo ang bahay. Ang mga mamahaling damit ni Ethan ay nasira sa paglalaba ni Nica, at ang mga paborito nitong pagkain ay palaging sunog.

 

“Bakit ba hindi ka katulad ni Tin?” minsan ay nasigawan ni Ethan si Nica nang mag-away sila dahil sa maduming kusina. “Si Tin, kahit pagod sa trabaho, malinis ang bahay at laging may masarap na pagkain sa lamesa!”

 

Umiyak si Nica at nag-walkout. “Kung ganoon pala, bakit hindi mo balikan si Tin? Akala ko ba ako ang mahal mo? Akala ko ba ako ang cute at masayang kasama?”

 

Natahimik si Ethan. Sa puntong iyon, nagsimula nang pumasok ang pagsisisi sa kanyang puso. Nami-miss niya ang katahimikan, ang kalinga, at ang walang-sawang suporta na ibinigay ko sa kanya sa loob ng tatlong taon.

 

Isang buwan ang mabilis na lumipas.

 

Ginanap ang taunang Grand Bidding ng Metropolitan Development Contract—ang pinakamalaking proyekto sa bansa na magbibigay ng bilyun-bilyong pisong kita sa kumpanyang makakakuha nito. Ito ang pangarap ni Ethan. Kung makuha niya ito, magiging ganap na higante ang Fuentes Media.

 

Dumating si Ethan sa venue kasama si Nica, na nakasuot ng isang mamahaling designer dress na binili gamit ang credit card ni Ethan. Kampante si Ethan dahil sa tingin niya ay perpekto ang kanilang inihandang proposal.

 

Ngunit nang magsimula ang programa, pumasok ang delegasyon ng Prime Holdings.

 

Napatayo si Ethan sa kanyang upuan nang makita niya kung sino ang naglalakad sa unahan.

 

Ako iyon.

 

Naka-suot ako ng isang eleganteng emerald green power suit na hapit sa aking katawan. Ang aking buhok ay maayos na nakapusod, at ang aking mukha ay may bakas ng matinding kumpiyansa. Sa tabi ko ay naglalakad si Lucas, na may hawak sa aking siko habang nakangiti sa mga reporter na nakapaligid sa amin.

 

“Tin?” bulong ni Ethan, hindi makapaniwala sa kanyang nakikita. Sobrang ganda ko ngayon, malayo sa pagod at maputlang bersyon ko noong kasama ko pa siya.

 

Nang mag-break ang event bago ang anunsyo ng nanalo, hinarang ako ni Ethan sa hallway. Iniwan niya si Nica sa loob ng hall.

 

“Tin! Anong ginagawa mo rito? At bakit kasama mo si Lucas?” tanong niya, bakas ang selos at galit sa kanyang boses.

 

Tiningnan ko siya nang diretso sa mata, walang anumang emosyon. “Trabaho ito, Ethan. Ako ang kinatawan ng Prime Holdings.”

 

“Huwag mo nga akong lokohin, Tin! Alam kong ginagawa mo lang ito para pagselosin ako. Bumalik ka na sa akin, please? Nagkamali ako. Masyado lang akong naging abala kay Nica dahil parang kapatid ko lang talaga siya. Kung babalik ka sa akin, dodoblehin ko ang sweldo mo. Gagawin kitang Vice President ng kumpanya ko!” pagmamakaawa niya, sabay hawak sa kamay ko.

 

Bago ko pa mabawi ang kamay ko, isang malaking kamay ang humawak sa pulso ni Ethan at marahan ngunit matatag itong inilayo sa akin.

 

Si Lucas.

 

“Mr. Fuentes, pakiusap, matutong rumespeto sa aking Chief Operating Officer,” malamig na sabi ni Lucas. Ang kanyang presensya ay sapat na para mapaatras si Ethan. “At para sa kaalaman mo, hindi kayang tapatan ng kumpanya mo ang kinikita niya ngayon sa Prime Holdings. Kaya huwag mong insultuhin ang talino niya.”

 

“Lucas, kumpanya ko ito! At girlfriend ko si Tin!” sigaw ni Ethan, nawawalan na ng kontrol.

 

“Dating girlfriend, Ethan,” pagtatama ko sa kanya. “At kung ako sa’yo, babalik na ako sa loob dahil magsisimula na ang anunsyo ng nanalo.”

 

Pagbalik namin sa hall, naramdaman ko ang kaba sa paligid. Ngunit nang basahin ng host ang resulta:

 

“And the grand winner for the Metropolitan Development Contract is… Prime Holdings!”

 

Umagaw ng malakas na palakpakan ang buong silid. Tumayo si Lucas at niyakap ako nang mahigpit. “Congratulations, Tin. Ikaw ang gumawa ng panalong pitch na ito. Sabi ko sa’yo, ikaw ang reyna.”

 

Samantala, napaupo si Ethan sa kanyang upuan, tulala at parang pinagsakluban ng langit at lupa. Ang kumpanya niya ay nag-invest ng halos lahat ng natitirang pondo para sa bidding na ito. Dahil sa pagkatalo, malapit na silang ma-bankrupt.

 

“Ethan, paano na yan?” bulong ni Nica na nagsisimula nang maiyak dahil sa takot na mawalan sila ng pera. “Sabi mo mananalo tayo…”

 

“Tumahimik ka!” sigaw ni Ethan sa kanya sa harap ng maraming tao. “Kung hindi dahil sa mga maling figures na inilagay mo sa proposal, hindi tayo matatalo! Kasalanan mo ang lahat ng ito!”

 

Umiyak si Nica at tumakbo palabas ng hall, habang si Ethan naman ay naiwang mag-isa, habang pinapanood ang tagumpay ko sa entablado.

 

Pagkatapos ng selebrasyon, lumabas ako ng hotel para magpahangin habang naghihintay sa kotse ni Lucas. Biglang sumulpot si Ethan mula sa dilim. Basang-basa siya ng ulan, magulo ang buhok, at may mga luha sa kanyang mga mata.

 

“Tin… pakiusap,” lumuhod siya sa harap ko sa mismong kalsada. “Iligtas mo ang kumpanya ko. Alam kong may kapangyarihan ka na sa Prime Holdings. Pwede mo kaming bigyan ng sub-contract. Parang awa mo na, Tin. Tatlong taon din tayong nagmahalan. Hindi mo ba pwedeng maalala man lang ang pinagsamahan natin?”

 

Tiningnan ko siya habang hawak ko ang aking mamahaling coat. Naalala ko ang gabi kung kailan ako ang nakatayo sa ulan, gutom na gutom habang kumakain ng siopao sa tapat ng convenience store, habang siya ay masayang kasama ang best friend ko sa sofa.

 

Naalala ko ang lahat ng sakit, ang lahat ng pagbabalewala, at ang lahat ng luhang iniyak ko dahil sa kanya.

 

“Nangako ako sa sarili ko, Ethan,” mahinahon kong sabi. “Na ang taong hindi ako magawang hintayin sa supermarket, ay hinding-hindi ko na hihintayin pa sa buhay ko.”

 

Eksaktong huminto ang marangyang kotse ni Lucas sa harap namin. Bumaba si Lucas at pinagbuksan ako ng pinto, habang hawak ang payong para hindi ako mabasa ng ulan.

 

Sumakay ako sa loob nang hindi man lang nililingon si Ethan na nanatiling nakaluhod sa basang semento, umiiyak sa ilalim ng buhos ng ulan.

 

Habang umaandar ang kotse palayo, tiningnan ko ang aking sarili sa side mirror. Ngumiti ako. Sa wakas, malaya na ako. At sa tabi ko, hawak ni Lucas ang aking kamay, nagpapahiwatig ng isang bagong simula na puno ng pagpapahalaga at totoong pagmamahal.