Tatlong Taon Matapos Kong Iwan ang Asawang Bilyonaryo sa Pilipinas, Nagkita Kaming Muli sa Bulkang Taal

Makapal na abo mula sa Bulkang Taal ang bumabalot sa makitid na daang bato pababa sa rescue camp.

Napakalakas ng malamig na hangin.

Halos mawalan na ng pakiramdam ang mga kamay ko habang pilit kong hinihila ang lubid na naipit sa ilalim ng bangin.

Nahulog ang backpack ng isang grupo ng turistang Koreano.

May lamang gamot iyon para sa isang matandang bisita na inaatake sa puso.

Kapag hindi agad nakuha, maaaring mapahamak ang buhay nito.

— Ate Mara, dumudugo na po ang kamay ninyo…

Nag-aalalang sabi ng batang empleyado sa likod ko.

Mahina lang akong umiling.

Dalawampung libong piso ang bayad sa pagkuha ng backpack na iyon.

Sapat para maiuwi ko ang anak ko.

Sapat para maihanda ko siya nang maayos.

Kinagat ko ang labi ko habang pilit hinihila pataas ang bag mula sa siwang ng bato.

At noon din…

Biglang umugong ang tunog ng mga helicopter sa himpapawid.

Isa.

Dalawa.

At marami pang sumunod.

Nagkagulo ang buong rescue camp.

— Dumating na raw ang pamilya Del Rosario…

— Kaunting pilay lang naman daw kay Sofia…

— Pero si Adrian Del Rosario, buong rescue team pa mula Manila ang ipinadala…

Biglang natigil ang mga kamay ko.

Del Rosario.

Tatlong taon ko nang pilit iniiwasan marinig ang apelyidong iyon.

Dahan-dahang lumapag ang pinakamalaking helicopter sa gitna ng kulay-abong lupa.

At bumaba mula roon ang lalaking minsan kong minahal nang higit sa sarili ko.

Adrian Del Rosario.

Tatlong taon kaming hindi nagkita.

Hindi siya gaanong nagbago.

Malamig pa rin ang mukha.

Tahimik.

At tila sanay na ang buong mundo na yumuko sa kanya.

Sa tabi niya, inalalayan ng dalawang doktor si Sofia Villanueva.

Nakabalot ito sa puting cashmere blanket.

Bahagyang nabendahan lang ang bukung-bukong nito, pero parang buong mundo ang nag-aalala para sa kanya.

Agad akong yumuko at naglakad palayo.

Pero biglang tumigil si Adrian.

Nakatitig siya sa duguan kong kamay.

— Mara…?

Paos ang boses niya.

Hinila ko pababa ang sombrero ko.

— Nagkakamali ka ng tao.

Tumalikod ako.

Ngunit mabilis niyang hinawakan ang pulsuhan ko.

— Ano’ng ginagawa mo rito?

Napapikit ako sa sakit.

— Bitawan mo ako.

Napatingin siya sa ID kong nakasabit sa dibdib.

Guide.

Mababang uri ng mountain rescue worker.

Bahagyang nanginig ang mga daliri niya.

— Ganito na ang trabaho mo ngayon?

— Hindi mo na problema iyon.

Napatingin siya muli sa mga daliri kong namamaga at nangingitim sa lamig.

Nagbago ang ekspresyon niya.

— Sugatan ka.

— Maliit lang ito.

— Sumama ka sa ospital.

— Hindi kailangan.

— Mara…

— Kailan ibibigay ang bayad na dalawampung libo?

Natigilan siya.

— Kailangan mo talaga ng pera?

— Oo.

— Magkano?

— Dalawampung libo.

Tahimik siyang tumingin sa akin nang ilang segundo.

Pagkatapos ay marahang nagsalita.

— Bibigyan kita ng mas malaki roon.

Tumingin ako sa kanya.

Hinahampas ng mainit na hangin mula sa bulkan ang buhok niya.

Tatlong taon na ang nakalipas…

Ganyan din ang itsura niya nang paulit-ulit ko siyang tawagan habang nasa ospital kami ng anak ko sa Tagaytay.

Pero ni isang tawag ko, hindi niya sinagot.

Hanggang sa huling tawag…

Si Sofia ang sumagot.

Mahina itong natawa bago nagsalita.

— Tulog na si Adrian. Bukas na lang siguro kayo mag-usap.

Bukas.

Pero hindi na umabot sa bukas ang anak ko noon.

— Galit ka pa rin ba sa akin?

Mahina ang boses ni Adrian.

Matagal ko siyang tinitigan.

Pagkatapos ay marahan akong umiling.

— Hindi na.

Siguro noong gabing mag-isa kong yakap ang anak ko sa malamig na hallway ng ospital…

Naubos na rin ang lakas kong magalit.

Kinuha ko ang luma kong cellphone.

Basag na ang halos buong screen.

Sa larawan ay isang maliit na batang babae na mahigpit na yakap ang asul na teddy bear habang nakangiti.

Kamukhang-kamukha niya si Adrian.

Bahagyang nanginig ang kamay niya habang hawak ang cellphone.

— Siya ba ay…

— Anak mo.

Biglang namutla ang mukha niya.

Marahan kong binawi ang cellphone.

— Tatlong araw na mula nang mawala siya sa piling ko.

— Kaya nandito ako ngayon… sinusubukang kumita para maihatid ko siya nang maayos.

Biglang naging tahimik ang paligid.

Kahit si Sofia ay hindi makapagsalita.

Matagal akong tinitigan ni Adrian.

Unti-unting namula ang mga mata niya.

— Bakit hindi mo sinabi sa akin…?

Mahina akong ngumiti.

Ngiting halos matangay ng hangin.

— Marami akong beses na tumawag sa’yo noon.

Unti-unting nanghina ang mga kamay niya.

Hindi ko na siya muling tiningnan.

Tahimik akong tumalikod at naglakad pababa ng daang natatakpan ng abo.

At sa likod ko…

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Narinig kong parang nanginginig ang boses ng lalaking iyon.

— Mara…

— Pakiusap…

— Hayaan mo naman akong makita ang anak natin… kahit isang beses lang…

Hindi agad nakasagot si Mara.

Mahigpit lang niyang hinawakan ang strap ng lumang backpack habang patuloy na naglalakad pababa ng bundok.

Sa likod niya, humahalo sa malamig na hangin ang mabigat na paghinga ni Adrian.

Hindi na niya maalala kung kailan niya huling narinig na ganoon kabasag ang boses ng dating asawa.

Pero pagod na siya.

Sobrang pagod na.

Tatlong taon niyang pinilit buhatin ang lahat nang mag-isa.

Tatlong taon niyang tinuruan ang sariling huwag nang umasa.

Kaya kahit narinig niyang halos magmakaawa si Adrian, hindi siya lumingon.

Hanggang sa biglang may yabag na mabilis na lumapit mula sa likuran.

At sa isang iglap—

Mahigpit siyang niyakap ni Adrian.

Natigilan si Mara.

Ramdam niya ang panginginig ng katawan ng lalaki.

Mainit ang yakap nito kahit malamig ang hangin sa paligid.

— Bakit mo itinago sa akin…?

Halos pabulong ang tanong nito.

— Anak ko rin siya…

Napapikit si Mara.

Unti-unting nanikip ang dibdib niya.

Tatlong taon.

Tatlong taon niyang kinimkim lahat ng sakit.

Pero sa sandaling iyon, parang gusto na lang bumigay ng lahat.

— Dahil hindi ka dumating noon.

Mahina pero malinaw ang boses niya.

Parang kutsilyong dahan-dahang tumama sa puso ni Adrian.

Napatigil ito.

At unti-unting lumuwag ang yakap.

Dahan-dahang humarap si Mara.

Ngayon lang niya muling nasilayan nang malinaw ang mukha ng dating asawa.

Namumula ang mga mata nito.

Basang-basa ng luha ang pilikmata.

Ang lalaking dating kinatatakutan ng buong business world ng Maynila…

Ngayon ay halos hindi makahinga sa harap niya.

— Adrian…

Mahina niyang sabi.

— Dumating ako noon sa mansion mo habang umuulan.

— Bitbit ko si Sophie na nilalagnat at hirap huminga.

Mas lalong namutla si Adrian.

Patuloy siyang nakatingin kay Mara na parang unti-unting nawawalan ng lakas.

— Ilang oras akong naghintay sa labas.

— Pero sabi ng guard, may party ka raw kasama si Sofia.

Tumulo ang luha mula sa mga mata ni Adrian.

Hindi na niya ito pinunasan.

— Hindi ko alam…

— Hindi ko alam na pumunta ka…

Mahina siyang natawa si Mara.

Pero mas masakit pakinggan ang tawang iyon kaysa pag-iyak.

— Kahit ako, hindi ko na rin alam kung ilang beses kitang tinawagan noon.

Tahimik ang paligid.

Tanging tunog lang ng hangin at mahinang ugong ng helicopter ang maririnig.

Mula sa malayo, nakatitig si Sofia sa kanilang dalawa.

Maputlang-maputla ang mukha nito.

At sa unang pagkakataon, tila wala na itong masabi.

Biglang bumagsak sa tuhod si Adrian sa harap ni Mara.

Nagulat ang lahat.

Maging ang mga rescue worker ay napahinto.

— Sir Adrian?!

Pero hindi sila pinansin ng lalaki.

Mahigpit niyang hawak ang nanginginig na kamay ni Mara.

Walang pakialam kahit puno iyon ng sugat at dugo.

— Patawarin mo ako…

Basag na basag ang boses niya.

— Kahit buong buhay ko pa bayaran ang pagkukulang ko… alam kong hindi sasapat…

Unti-unting nanlabo ang paningin ni Mara.

Hindi dahil sa galit.

Kundi dahil sa wakas…

May taong nakakita rin ng lahat ng pagod na itinago niya sa loob ng tatlong taon.

Pero huli na ba ang lahat?

Hindi niya alam.

Dahan-dahan niyang binawi ang kamay niya.

— Adrian…

— Ang kailangan ko ngayon ay maiuwi si Sophie nang maayos.

Parang nawalan ng hangin sa dibdib si Adrian nang marinig muli ang pangalan ng anak nila.

Agad itong tumayo.

— Sasamahan kita.

— Hindi kailangan.

— Kailangan ko.

Diretso ang tingin nito.

— Bilang ama niya.

Natigilan si Mara.

Bago pa siya makasagot, biglang lumapit ang assistant ni Adrian.

— Sir… nandito na po ang sasakyan.

Tumango si Adrian nang hindi inaalis ang tingin kay Mara.

— Uuwi tayo kay Sophie.

•••

Mahigit dalawang oras ang biyahe pababa ng bundok.

Tahimik lang silang dalawa sa loob ng sasakyan.

Paminsan-minsan, palihim na sumusulyap si Adrian kay Mara.

Mas payat ito kaysa dati.

Halatang kulang sa pahinga.

May maliliit na peklat ang mga kamay.

At bawat peklat ay parang unti-unting sumasakal sa dibdib niya.

Hindi niya maisip…

Paano nabuhay si Mara nang mag-isa habang siya naman ay abala sa maling akala.

Dahil kay Sofia.

Dahil sa mga kasinungalingang paulit-ulit nitong ibinulong sa kanya.

Na iniwan na raw siya ni Mara para sa ibang lalaki.

Na ayaw raw ipakita ni Mara ang anak nila.

Na ginagamit lang daw siya nito para sa pera.

At naniwala siya.

Dahil galit siya noon.

Dahil nasaktan ang pride niya.

Pero ngayong nalaman niya ang totoo…

Pakiramdam niya, siya ang pinakamalupit na tao sa buong mundo.

Nang makarating sila sa maliit na funeral home sa Batangas, halos hindi makalakad si Adrian.

Mahigpit ang pagkakahawak niya sa maliit na stuffed toy na iniwan ni Sophie.

Tahimik siyang huminto sa tapat ng puting kabaong.

At doon…

Tuluyan siyang bumagsak.

Mahigpit niyang tinakpan ang bibig habang umiiyak.

Walang tunog.

Pero nanginginig ang buong katawan niya.

Dahan-dahang lumapit si Mara.

Tahimik lang siyang tumayo sa tabi nito.

— Mahilig siya sa strawberries.

Mahina niyang sabi.

— At gusto niya lagi kang ikinukuwento.

Mas lalong napaiyak si Adrian.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang maliit na larawan ni Sophie.

— Kamukhang-kamukha ko siya…

Tumango si Mara.

— Pero mas mabait siya kaysa sa atin.

Napangiti si Adrian kahit puno ng luha ang mukha.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Tahimik silang magkasamang umiyak para sa anak nila.

•••

Lumipas ang ilang buwan.

Tahimik na nawala si Sofia Villanueva sa buhay ni Adrian matapos mabunyag ang lahat ng kasinungalingan nito.

Nalaman ni Adrian na mismong si Sofia ang humarang noon sa mga tawag ni Mara.

Ito rin pala ang nag-utos na huwag papasukin si Mara sa mansion noong gabing humihingi ito ng tulong.

At mas masakit—

Tinago rin nito ang medical documents na ipinadala noon ni Mara.

Nang lumabas ang katotohanan, tuluyang pinutol ni Adrian ang lahat ng koneksyon kay Sofia.

Samantala…

Hindi na bumalik si Mara sa delikadong trabaho sa bundok.

Isang umaga, habang nagdidilig siya ng maliliit na halaman sa bahay na ipinagawa ni Adrian malapit sa lawa ng Tagaytay…

May dahan-dahang yumakap sa kanya mula sa likuran.

— Hindi pa rin ako sanay na nandito ka kapag umuuwi ako.

Mahina siyang napangiti.

— Hindi pa rin ako sanay na maaga kang umuuwi.

Napatawa si Adrian.

Mas payapa na ang mukha nito ngayon.

Mas tahimik.

Mas totoo.

Dahan-dahan nitong inilabas ang isang maliit na kahon.

Napatigil si Mara.

— Adrian…

Lumuhod ang lalaki sa harap niya.

Parehong eksena noon.

Pero ibang-iba na ngayon.

Wala nang yabang.

Wala nang malamig na tingin.

Tanging isang lalaking takot nang mawala ulit ang babaeng mahal niya.

— Mara Villanueva…

Namumula ang mga mata nitong ngumiti.

— Pwede mo pa bang bigyan ng isa pang pagkakataon ang isang lalaking minsang naging pinakamasamang asawa sa mundo?

Tahimik na tumulo ang luha ni Mara.

Habang sa likod nila…

Unti-unting sumisilip ang liwanag ng umaga sa ibabaw ng lawa.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Pakiramdam niya—

Nakauwi na rin siya sa wakas.