PART 2:

Eksaktong 8:03 ng gabi.

Nanginginig ang mga kamay ni Jason habang binabasa ang 1 email sa kanyang cell phone.

Nawalan ng kulay ang kanyang mukha at nabitiwan niya ang baso ng softdrinks.

“B-Bakit? Bakit ako tinanggal sa trabaho?!” sigaw ni Jason na halatang nagpa-panic.

“Isang email lang mula sa Human Resources, terminated na raw ako bilang Branch Head?!”

Ang bangkong pinagtatrabahuhan ni Jason ay ang 1 commercial bank na 80% ng shares ay pag-aari ng aking kumpanya.

Eksaktong 8:07 ng gabi.

Tumunog naman ang cell phone ni Cynthia, ang kanyang mukha ay napuno ng takot.

“Ano?! Anong ibig mong sabihing kanselado ang business permit ng 2 boutique ko?!” umiiyak na sigaw ni Cynthia sa kausap niya.

“Na-freeze din ang 2 bank accounts ng negosyo ko?! Paano mangyayari ‘yun?!”

Hindi pa sila nakakabawi sa gulat nang makarinig kami ng malalakas na tunog ng sirena sa labas ng gate.

Eksaktong 8:10 ng gabi.

Bumukas nang marahas ang malaking gate ng subdivision house.

4 na malalaking itim na SUV at 2 sasakyan ng mga awtoridad ang pumarada sa tapat ng pintuan.

Bumaba mula sa unang sasakyan ang aking Chief Legal Counsel na si Atty. Santos, kasama ang 8 Elite Security Personnel na naka-uniporme ng itim at may hawak na mga dokumento.

Pumasok sila sa loob ng sala nang may awtoridad, dahilan upang magtakbuhan ang 20 bisita nina Rachel patungo sa likod-bahay.

“Sino kayo?! Bakit kayo pumasok sa bahay ko?!” matapang na sigaw ni Rachel, bagamat nanginginig na ang kanyang mga tuhod.

Hindi siya pinansin ni Atty. Santos.

Naglakad ang buong grupo patungo sa kinaroroonan ko.

Huminto ang 8 security guards at ang abogado sa harap ko, saka sabay-sabay na yumuko nang 90 degrees bilang paggalang.

“Good evening, Madam President,” malakas at buong-galang na bati ni Atty. Santos.

“Protocol Zero is fully implemented. The foreclosure documents for this property are now officially served.”

Nalaglag ang panga ni Jason.

Napahawak sa pader si Cynthia, habang si Rachel ay hindi makapagsalita.

“P-President?!” utal na tanong ni Jason habang nakatingin sa akin.

“Elena… anong ibig sabihin nito? Anong biro ito?”

Humarap ako sa kanila, ang aking mukha ay wala nang bakas ng pagiging mabait na housewife.

“Ako ang nag-iisang may-ari ng Prime Crest Properties, Jason,” seryoso kong pahayag.

“Ang bangkong nagtanggal sa’yo, ang commercial space na nirerentahan ng mga boutique ng kapatid mo, at ang subdivision na ito… lahat ng ‘yan ay nasa ilalim ng pangalan ko.”

“Ang bahay na ito ay binili ko 6 na buwan na ang nakalilipas noong malugi ang negosyo ng mga magulang niyo.”

“Pinatira ko kayo rito nang walang bayad kahit 1 sentimo dahil naniwala akong pamilya kita.”

Tiningnan ko si Rachel at si Cynthia na ngayon ay halos hindi na makahinga sa takot.

“Ngunit tinawag niyo akong linta. Pinakain niyo ako ng panis at inaamag na pagkain sa harap ng maraming tao.”

“Elena… hindi namin alam! Patawarin mo kami!” umiiyak na lumuhod si Rachel sa sahig, gumagapang patungo sa mga paa ko.

“Nagbibiro lang kami kanina, Elena! Parang awa mo na, huwag mo kaming palayasin!”

Habang nakaluhod si Rachel, napansin ng lahat na may basang likido na gumugulong mula sa kanyang palda patungo sa sahig.

Naihi siya sa kanyang suot dahil sa sobrang takot nang makita ang mga armadong guwardiya at ang katotohanang wala na silang ari-arian.

“Atty. Santos, ilabas ang lahat ng gamit nila sa bahay na ito ngayon din,” utos ko habang nakatingin sa kanila nang may pandidiri.

“I-confiscate lahat ng sasakyan na nakarehistro sa ilalim ng kumpanya na ginagamit nila.”

“Paalisin sila na ang dala lamang ay ang mga damit na isinusuot nila ngayon.”

Itinuro ko ang lumang platong may panis na ulam sa lamesa.

“At ang panis na menudo na ‘yan? Siguraduhin mong mauubos nila ‘yan habang naglalakad sila palabas ng gate ng subdivision ko.”

“Elena! Hon! Patawarin mo ako! Asawa mo ako!” hagulgol ni Jason habang sinusubukang hawakan ang sapatos ko.

“Magkakaroon ka na lang ng ex-wife, Jason. Asahan mo ang mga papeles ng annulment bukas na bukas din,” huling sabi ko.

Tinalikuran ko sila nang walang pag-aalinangan.

Naglakad ako palabas habang pinalilibutan ng 8 guwardiya patungo sa aking luxury SUV.

Mula sa side mirror ng sasakyan, nakita ko sina Jason, Rachel, at Cynthia na umiiyak sa kalsada, kinakaladkad ng mga security habang hawak ang lumang plato ng panis na pagkain.

Natutunan nila sa pinakamasakit na paraan na ang taong inaapakan nila ay ang siyang mismong nagbibigay ng bubong sa kanilang mga ulo.