ISANG LIDER NG KUMPANYA ANG NAGPANGGAP NA WALANG-WALANG MGA PERA UPANG SUBUKAN ANG KANYANG BATANG NOBYA—NGUNIT ANG SULAT NA INIWAN NITO ANG MAGPAPANGO SAKANYA!…

At ang tawag na ginawa niya kahapon sa labas ay para pala humiram ng 50,000 pesos para makatulong sa akin.

Napatakbo ako palabas ng bahay.

“Hannah!” sigaw ko sa gitna ng daan sa probinsya.

Ngunit walang sumasagot kundi ang hangin lamang.

Tumingin sa akin si Aling Berta na nasa pinto.

“Itoy, napakabait ng batang iyon,” sabi ni Aling Berta.

“Kagabi, bago siya matulog, binigyan niya ako ng 2,000 pesos mula sa sarili niyang ipon para pambili ko daw ng gamot.”

“Sinabi niya sa akin na alagaan daw kita kapag wala na siya.”

Lalong bumigat ang pakiramdam sa dibdib ko.

Kinuha ko agad ang telepono ko at tinawagan ang numero ni Hannah.

Ngunit nakapatay na ang kanyang linya.

Sumakay ako sa aking kotse na nakatago sa kabilang kanto at mabilis na nagmamaneho pabalik ng Maynila.

Pumunta ako agad sa apartment ni Hannah sa Quezon City.

Nagdoorbell ako nang maraming beses.

Lumabas ang may-ari ng apartment building.

“Wala na si Ms. Hannah,” sabi ng may-ari.

“Kaninang umaga lang ay kinuha na niya ang lahat ng gamit niya at nag-iwan ng susi.”

“Sinabi niya na nagbitiw na rin siya sa trabaho sa daycare at lilipat na sa malayong lugar.”

Naiwan akong nakatayo sa tapat ng pintuan ng apartment niya.

Tiningnan ko ang aking sarili sa salamin ng kotse.

Mayroon akong milyon-milyong pera sa bangko.

Mayroon akong malaking kumpanya sa Makati.

Mayroon akong mga mamahaling kotse at ari-arian.

Ngunit sa mga oras na iyon, narealize ko na ako ang pinakamahirap na tao sa mundo.

Dahil sa sarili kong pagdududa, nawala sa akin ang tanging taong totoong nagmamahal sa akin nang walang kapalit.

Pumunta ako sa daycare kung saan siya nagtatrabaho noon.

Kinausap ko ang principal doon para humingi ng tulong.

“Mr. Jerome, napakabait ni Hannah,” sabi ng principal sa akin.

“Lagi ka niyang ikinukuwento sa amin noong mga nakaraang buwan.”

“Sinasabi niya na napakasipag mo daw at gusto ka niyang alagaan dahil marami ka nang pinagdaanang hirap.”

“Ngunit kaninang umaga, pumasok siya para magsumite ng resignation letter.”

“Umiiyak siya habang sinasabi na kailangan niyang umalis para alagaan ang sarili niyang halaga.”

Inabot ng principal sa akin ang isang maliit na sobre na inagaw daw ni Hannah bago umalis.

Binuksan ko ang sobre.

Sa loob noon ay may isang maliit na larawan naming dalawa noong unang anibersaryo namin sa isang simpleng parke.

Sa likod ng larawan, may nakasulat na maikling mensahe:

“Ang pag-ibig ay hindi isang pagsubok kung saan kailangang may bumagsak. Ang pag-ibig ay tiwala.”

Umiyak ako nang malakas sa loob ng aking kotse.

Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman ko ang matinding pagsisisi.

Ginamit ko ang lahat ng aking pera at kakayahan para hanapin siya sa mga sumunod na buwan.

Kumuha ako ng mga taong maghahanap sa kanya sa iba’t ibang probinsya.

Ngunit talagang nagtago si Hannah at pinalitan ang lahat ng kanyang mga contact number at social media accounts.

Lumipas ang 6 na buwan.

Araw-araw akong pumupunta sa simpleng karinderya kung saan kami madalas kumain noon.

Umaasa ako na balang araw ay makikita ko siyang muli doon.

Ngunit walang Hannah na dumating.

Ang kumpanya ko ay patuloy na kumikita ng malaking pera, ngunit wala na itong kwenta para sa akin.

Ang bahay ko sa isang eksklusibong subdibisyon ay naging napakatahimik at napakalungkot.

Nalaman ko rin na ang 50,000 pesos na hiniram niya sa kaibigan niya ay isinauli ng kaibigan sa account ko noong nakaraang buwan dahil hindi na iyon nagamit ni Hannah.

Bawat detalye ng kanyang ginawa ay nagpapakita kung gaano kabuti ang kanyang puso.

Nalaman ko ang aral sa pinakamasakit na paraan.

Ang takot ko na maloko muli ang naging dahilan para mawala ang pinakamagandang bagay sa buhay ko.

Naging hangal ako dahil inisip ko na ang lahat ng tao ay kayang bilhin o sukatin ng pera.

Hindi ko naisip na ang isang tulad ni Hannah ay hindi naghahanap ng yaman kundi ng isang lalaking marunong magtiwala.

Ngayon, nakatayo ako sa tuktok ng aking gusali sa Makati habang nakatingin sa mga ilaw ng lungsod.

Nasa akin ang lahat ng wealth attagumpay na pangarap ng marami.

Ngunit wala sa tabi ko ang babaeng handa sanang samahan ako kahit sa pinakamahirap na dampa.

Naintindihan ko na sa wakas ang tunay na kahulugan ng buhay.

Ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa dami ng pera sa bangko o sa laki ng bahay.

Ang tunay na yaman ay ang pagkakaroon ng isang taong nagmamahal sa iyo nang tapat—at ang kakayahang magtiwala sa taong iyon nang walang pag-aalinlangan.

Ngunit huli na ang lahat para sa akin.